Aandacht
De bedenkers zullen het ongetwijfeld goed bedoeld hebben, maar de benoeming van de vermoorde Lisa op het scorebord in de Johan Cruyff Arena (‘Dapp’re strijder’) kan onbewust ook voor verwarring gezorgd hebben. De gebruikte woorden zijn namelijk afkomstig uit een oeroud Ajax-clublied dat in 1918 werd geschreven door een Rotterdammer, Dirk Knegt, met onder andere de volgende regels: ‘Dapp’re strijders fier en koen, rood en wit wordt kampioen’. Het historische toeval tekent de actuele tweeslachtigheid rond het gruwelijke incident dat heel Nederland bezighoudt. Aan de ene kant was het applaus in de zeventiende minuut natuurlijk vooral bedoeld als teken van liefde, troost en medeleven voor de naasten van het slachtoffer en als uiting van solidariteit met alle vrouwen die niet veilig over straat kunnen. Maar velen zullen daarbij toch ook hun subjectieve gevoelens gedeeld hebben in de emotionele verontwaardiging over het feit dat de dader vermoedelijk een illegale asielzoeker is die bovendien van nog twee ernstige misdaden verdacht wordt. Daarbij rijst ook de vraag wat het selectiecriterium is om een wedstrijd stil te leggen, met andere woorden: waar de grens ligt van wanneer en waarom we voor zo’n massale steunbetuiging kiezen. Als we alle kinderen die door de georganiseerde hongersnood in Gaza een ellendige dood sterven met een minuut applaus gaan herdenken dan kunnen we de komende twee, drie seizoenen het voetballen wel vergeten. Maar dan gaan we voorbij aan de rotsvaste mening van Bram Moszkowics die met een stalen gezicht zou zeggen: ‘Die kinderen hadden een ziekte waardoor ze er zo uitzagen’ waaraan Jack van Gelder zou toevoegen dat ze daarmee heimelijk door Hamas zijn geïnfecteerd wat door Leon de Winter met een haarscherpe analyse overtuigend zwart-op-wit zou worden bewezen. En trouwens, die gedode journalist Anas al-Sharif van Al Jazeera was natuurlijk niet neutraal. Of, over vastgeroeste vooroordelen gesproken, moeten we meegaan in de onsmakelijke reacties van de partijleider die nooit van zich laat horen als een ‘gewone’ Nederlander een vrouw vermoordt, tegen het voorstel stemde om meer geld ter bestrijding van femicide beschikbaar te stellen en pas begon met twitteren toen bekend werd in welke hoek de moordenaar van Lisa zich bevond? (‘Ik vraag u. Ik smeek u. Laat mij het oplossen’) We kunnen natuurlijk ook luisteren naar Telegraaf-columniste Lale Gül die bij Nieuws Van De Dag de oplossing wel wist: ‘Stoppen met het binnenlaten van mannen uit culturen die een ander vrouwbeeld hebben en bepaalde kleding als uitdagend zien’ – aldus de Turks-Nederlandse schrijfster die zelf doorgaans het beeld bepaalt met een Bosporus-decolleté van hier tot Istanbul en nu weer een schouder bloot liet. Lisa had met die minuut applaus kennelijk al wel genoeg aandacht gehad.
Copyright Peter Bonder.