Boycot

22 januari 2026

Programmamaker, journalist en uitgever Frits Barend is niet te spreken over het initiatief van zijn mediacollega Teun van de Keuken (VPRO, Vrij Nederland) om een WK-boycot te organiseren. Hij uit zijn onvrede aldus: ‘We hebben in dit land een zekere hiërarchie in wie bepaalde dingen aan de kaak stelt. Geert Wilders is er voor de belangen van de ontevreden burger, Johan Derksen vertegenwoordigt de zwijgende meerderheid die nooit gehoord wordt maar wel degelijk iets te melden heeft en ik ga over de publieke kanalisering van de selectieve verontwaardiging, de subjectieve zelfgenoegzaamheid en de speculatieve waarheidsvinding. Zo hebben we dat nu eenmaal met elkaar afgesproken en wat is het dan jammer dat zo’n hagelslagjongen er tussendoor komt fietsen’. Wacht even: hagelslagjongen? ‘Nou ja, Teun is natuurlijk vooral begaan met consumentenzaken als pindarotsjes, pretsnacks en plofkippen. Lekker belangrijk hoor, maar dat is toch niet te vergelijken met wat ik aan belangwekkende lectuur over voetbal voor het Verzets Museum schreef?’ Voetbalwedstrijden tussen Nederland en Duitsland waren tot lang na de Bevrijding zeer beladen. Dat had alles te maken met de Tweede Wereldoorlog. Mede door het trauma van 1974 had het beslissende doelpunt van Marco van Basten tijdens het EK van 1988 een grote symbolische waarde. Donald Trump zou er alle beschikbare Nobelprijzen voor claimen, maar Frits Barend is niet voor één gat te vangen. In 1978 was hij met zijn collega Henk van Dorp aanwezig bij het WK in het Argentinië van dictator Jorge Videla. Freek de Jonge en Bram Vermeulen van Neerlands Hoop in Bange Dagen organiseerden toen de actie ‘Bloed Aan De Paal’ om de spelers van Oranje tot een boycot van dat toernooi te bewegen, waaraan uiteindelijk alleen gehoor werd gegeven door enkelvoudig international Oeki Hoekema, een principiële Fries die zeven jaar eerder, op 11 november 1971, in de met 8-0 gewonnen wedstrijd tegen Luxemburg zijn eerste en naar later zou blijken ook enige doelpunt voor het Nederlands Elftal had gescoord. Frits Barend ging dus wel, sprak met de Dwaze Moeders op het Plaza de Mayo, kreeg daar later een onderscheiding voor en acht zich sindsdien als ervaringsdeskundige de enige Nederlander die bevoegd is om te oordelen over het kwaad in de wereld om ons heen. Zo vond hij in 2022 over het WK in Qatar dat Oranje-captain Virgil van Dijk had moeten zeggen: ‘We gaan niet met z'n allen’. En nu had hij dus graag voorop willen lopen in de anti-Donald Trump-polonaise, maar Teun van de Keuken was hem verdorie vóór. Gaat het een keer niet over Gaza of Hamas, wordt hij buitenspel gezet en is hij uitgerekend nu al achterhaald voordat hij met zijn boycot had kunnen beginnen. Misschien kan hij zijn professionele aandacht verleggen naar de Olympische Winterspelen nu het nog kan: Gianluca Lorenzi, de burgemeester van Cortina d’Ampezzo, is door het Italiaanse NOC onderscheiden met de Gouden Halsband voor Sportieve Verdienste. Dat klinkt verdacht, Frits Barend, misschien wel een gevalletje Infantino-Trump. Gauw een boycot uitroepen, voordat die dekselse hagelslagjongen er weer mee vandoor gaat. Kjeld, Joy, Joep, Femke, Jutta: vergeet dat OKT, we gaan niet. Waarom niet? Omdat Frits het zegt, daarom!