Fair Play

11 januari 2026

Wanneer zelfs de herdenking van een doodgeschoten wolf in dit land al uit de hand loopt kan het geen kwaad om af en toe ook eens naar een ander geluid te luisteren. Zo stem ik ’s zaterdagsmiddags om één uur regelmatig af op Dr. Kelder & Co, het radioprogramma van Jort Kelder. Oftewel, volgens de eigen website: ‘Uw wekelijkse radiotherapie tegen hypes en hysterie, met gesprekken op niveau waarbij rede en ratio de hoofdrol spelen’. Dat zijn grote woorden die perfect passen bij dit bravoureure blufkakkertje, maar het leidt wel tot mooie uitzendingen. Op de laatste zaterdag van 2025 sprak hij met Andreas Kinneging, een conservatieve hoogleraar in de rechtsfilosofie aan de Universiteit van Leiden en niet geheel onomstreden. Zo had hij zich in 2017 en 2018 ruimhartig laten sponsoren door het Schorum voor Demagogie om de discutabele promotie van twee nep-wetenschappers te steunen. Eerder had hij de voorpagina’s gehaald toen hij de belletjestrekker Rutger Castricum bij zijn voordeur niet vriendelijk verzocht om op te krassen onder dreiging van fysiek geweld – waartoe hij als Nederlands jeugdkampioen gewichtheffen zeer wel in staat was geweest. Met zo’n sportief verleden en de te veronderstellen intelligentie van een professor zou je dus verwachten dat de man bekend is met het fenomeen ‘Fair Play’ maar dat bleek niet uit zijn woorden. Hoewel hij het zeker niet in alles eens was met Donald Trump vroeg hij zich immers wel hardop af: ‘Wat voor mensen heb je nodig om ijshockey te spelen?’ Hij bedoelde het waarschijnlijk goed (namelijk: met watjes win je geen wedstrijd), maar hij gebruikte nou net het verkeerde voorbeeld.

Om ijshockey te spelen, bij uitstek een combinatie van sportiviteit, fatsoen en respect, heb je geen mensen nodig als Donald Trump die met zijn ongekende lompheid al na twee minuten levenslang geschorst zou zijn. Sterker nog: hij zou die twee minuten zelfs niet eens hálen. Laten we zijn gedrag eens langs de fairplay-checklist leggen. Onsportieve houding? Check. Tegenstander naslaan? Check. Waardeloze mentaliteit? Check. Publiek beledigen? Check. Arbitrage aanvallen? Check. Pers afzeiken? Check. Geweld uitlokken? Check. En zo kunnen we nog wel even doorgaan, waarbij we bijna zouden vergeten dat hij ook nog eens bijzonder selectief te werk gaat. Enerzijds wél de president van Venezuela, de slechte dictator Nicolás Maduro, oppakken en inrekenen. Anderzijds de president van Israël, zijn grote vriend Benjamin Netanyahu, beschuldigd van corruptie, fraude, nepotisme en genocide, niet naar het Internationaal Strafhof in Den Haag laten ontvoeren, maar met alle egards ontvangen in het Witte Huis. Bovendien leert de geschiedenis dat de Amerikaanse inmenging in het beleid van dictatoren niet zelden averechts werkt. Manuel Noriega van Panama werd in 1989 gevangen genomen; het grensgebied met Colombia is nog steeds een no go-area. Saddam Hussein van Irak onderging in 2003 hetzelfde lot; er geldt nog steeds een negatief reisadvies voor de steden Halabja en Bagdad. Jean-Bertrand Aristide van Haïti moest in 2004 zijn land ontvluchten; het eiland zucht nog steeds onder het gewapende geweld van elkaar bevechtende bendes en ons ministerie van buitenlandse zaken meldt met zoveel woorden dat de Nederlandse ambassade ons in geval van nood niet kan helpen. Geen misverstand: het zijn allemaal boeven, maar wat Donald Trump doet is machtsvertoon voor de bühne. (En voor de olie.) Je wint er geen wedstrijden mee.

11 januari 2026