Koningskoppel
Chris Woerts, het zelfbenoemde marketingmirakel van Vandaag Inside, noemt schaatsen ‘incontinentie-tv, behang in het bejaardenhuis’. Het is niet de eerste keer dat deze pedante fantast er duizend procent naast zit: schaatsen is een zaak van nationale importantie. Dat is al zo sinds het tijdperk van Ard en Keessie, de extra buitenbocht van Jan Bols, het ‘Hilbert Hilbert, je moet nog een rondje!’ van Leen Pfrommer en de wissel van Sven Kramer. Kjeld Nuis en Joy Beune zagen hun plek in de vaderlandse schaatsgeschiedenis al helemaal voor zich: met een enorme lauwerkrans om beider schouders in een arreslee door een deinend Thialf, een gelukstelegram van de minister-president en een vrolijke ontvangst op Paleis ten Bosch met een koninklijke onderscheiding. In plaats daarvan werd het voor allebei een afgang via de zijdeur, een ordinaire scheldpartij van hem op de televisie en de gebruikelijke doodsbedreigingen op de socials. Dat laatste wil ik geenszins goedpraten, integendeel zelfs, maar voor de rest heeft dit ijzige koningsdrama het voornaamste kenmerk van wat Harry en Megan qua PR, sympathie en charisma in Engeland is overkomen: het ontbreken van de gunfactor. Femke Kok, Marijke Groenewoud, Benthe Kerkhoff, Joep Wennemars, Suzanne Schulting, zij zijn de frisse gezichten van de schaatsploeg. Kjeld Nuis en in mindere mate Joy Beune zijn de zure appels tussen de toffe peren en vooral hij krijgt nu ook van zijn collega-schaatsers de volle laag als de slechte verliezer die jarenlang geweigerd heeft om het systeem ter discussie te stellen waarvan ze allemaal evenveel last hadden en waarvan hij en zijn vriendin nu het slachtoffer zijn geworden. (Al is er voor hem intussen in het ondoorgrondelijke labyrinth van het mysterieuze selectiedoolhof dus toch nog een nooduitgang gevonden, nota bene ten koste van zijn eigen teamgenoot Tim Prins die nu ontiegelijk wordt genaaid). Ik denk dat ik wel weet wanneer het tussen Kjeld Nuis en de publieke opinie is misgegaan: na zijn twee gouden medailles in 2018 toonde hij zich als het voorbeeldige familiemannetje met zijn Opa en Oma en zijn pasgeboren zoontje. Een jaar later had hij een relatie met Joy Beune. Geen misverstand, ik ben niet simpel hè: die dingen gebeuren, zeker in de schaatswereld waar het naar verluidt serieus wil knetteren tussen de rondjes van dertig blank en de openingen van tien rond. Als je de verhalen mag geloven is het een wonder dat de Zamboni’s in Thialf met al die gloeiende dooimomenten überhaupt nog wat te dweilen hébben. En dan snap je dus ook waarom de jongens en meisjes die namens ons naar Milaan mogen dertig condooms per persoon in hun noodpakket mee krijgen. Deelnemen is belangrijker dan winnen, wat u zegt, en dan heb je niet zo veel aan een transistorradio. Kennelijk staat het aloude motto van seks voor de wedstrijd, veelvuldig gebezigd door Abe van der Ban, de uitbundig besnorde ex-middenvelder van AZ, FC Amsterdam en Haarlem, nog steeds recht overeind: ‘Als ik ‘m er ’s morgens niet in krijg dan krijg ik ‘m er ’s middags ook niet in’. Kijk, dat zijn teksten, daar krijg je Chris Woerts en zijn populistische prostaatpanel van Vandaag Inside wel warm voor. Schaatsen ‘incontinentie-tv, behang in het bejaardenhuis’? Vijf keer een uitverkocht Thialf, meneer. Als dat geen verdienmodel is. Al denkt Tim Prins daar intussen heel anders over.
Copyright Peter Bonder.