HEMA

3 februari 2026

Als geboren en getogen Tukker huldig ik van harte de ‘leefhebberiej’ van 'n kot gebéd en 'n laangen worst. Zo is er een tijd geweest dat ik geen filiaal van de HEMA voorbij kon lopen zonder onwillekeurig naar binnen gezogen te worden door het weeë aroma van hun legendarische rookworst. En ik denk niet dat ik overdrijf met de veronderstelling dat deze vette hap op de lijst van guilty pleasures hoog scoort. Het was dan ook een enorme gok toen het warenhuis dat in 1926 was opgericht als de Hollandse Eenheidsprijzen Maatschappij Amsterdam vorig jaar overstapte naar een andere leverancier met een nieuwe receptuur van het Beter Leven-keurmerk. Het gevolg was dat de worst weliswaar voldeed aan alle linksdraaiende tuinbroekcriteria, maar juist op één niet onbelangrijk punt een dikke onvoldoende scoorde: de gezonde troep was niet te vreten. Eenheidsprijzen oké, maar eenheidsworst was nou ook weer niet de bedoeling en dus zijn de calculerende cashcowboys weer terug bij de Brabantse worstendraaiers van Unox die hun product intussen ook aan de eisen van de wakkerdierwaardige vleesrecycling hadden aangepast, maar dan wel met behoud van de unieke smaak: ‘Net zo rokerig, knapperig en sappig als vroeger’. Waaruit u overigens niet automatisch de conclusie moet trekken dat ook bij de HEMA vroeger alles beter was. Integendeel, zouden we kunnen stellen. Ik hoef u slechts te herinneren aan de genadeloos geflopte benaming voor hun zelfbedieningsrestaurants (‘Wip-In’) die de argeloze bezoeker op heel andere ideeën had kunnen brengen terwijl de verkoop van Oost-Duitse huishoudelijke apparaten tussen 1969 en 1991 onder de omineuze naam Reaktor alleen bij de Ossi-Genossen van Erich Honecker warme gevoelens van Heimweh naar de Hochkonjunktur van de Trabi en de Stasi zullen ontlokken. Maar met de come back van de rookworst der rookworsten lijkt er een eind gekomen aan een periode van riskant gejojo met één van je populairste producten hetgeen perfect past in de duizelingwekkende trapezestrategie waarmee de waaghalzige bungeejumpers van de HEMA de laatste decennia om de gunst van de consument hebben lopen stunten. Het begon in 2006 met een partijtje prijsboksen tussen Bijenkorf en V&D, waarna het bedrijf ten prooi viel aan de gretige klauwen van allerlei binnen- en buitenlandse investeringsfondsen die er allemaal hun tanden op stuk beten. En nu is het de Jumbo-familie Van Eerd die het tafelzilver komt oppoetsen met hun investeringsvehikel Mississippi Ventures, een deftige naam voor de ordinaire graaifabriek van Meneer Frits die het zwarte geld met tonnen tegelijk in plastic tassen van Albert Heijn mee naar huis nam. Het persbericht staat vol met het obligate managementgezwets, de nietszeggende marketingbabbel en het bluffende turbocrypto in termen als innovatieve synergie, opwindende exposure, dynamische online-retail en kruisbestuivende filosofieën – alsof wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond dat Plato, Socrates én Aristoteles elkaar hebben gevonden in de baanbrekende ontwikkeling van een universele totaalvisie op geïntegreerde levensbeschouwing. Terwijl het maar om één ding gaat: zoveel mogelijk onderbroeken, appeltaarten, inlegkruisjes, slobberwijn en fotolijstjes verkopen. En rookworsten, vooral veel rookworsten. Voor de rest zal het de Van Eerdjes allemaal worst wezen.