Klapwanten
Het kan u niet ontgaan zijn: gisteren zijn de Olympische Winterspelen in Milaan en Cortina d’Ampezzo begonnen. Nederland staat aan de vooravond van twee weken dagen sport, spanning en spektakel, zoals NOC*NSF het bij monde van haar directeur topsport André Cats op de website omschrijft: ‘Nederland mag trots zijn op de 38 sporters van Team NL die deelnemen in zes verschillende schaats-, sneeuw- en ijssporten. Dit team is veelzijdig en getalenteerd en vertegenwoordigt de Nederlandse wintersport op het hoogste niveau en in de volle breedte. Met deze selectie zie ik goede kansen om opnieuw in de top-10 van het medailleklassement te eindigen’. Aldus de man die zijn carrière begon als de ambitieuze hoofdtrainer van een zwem- en waterpolovereniging in Barneveld, heel toepasselijk DWK (De Water Kip) genoemd. Niets ten nadele van deze bevlogen professional die daarna mede aan de basis stond van veel internationale zwemsuccessen, maar deze avontuurlijke wending in zijn boeiende loopbaan doet toch vooral denken aan de wonderbaarlijke wederwaardigheden van het Workumse rayonhoofd dat benoemd wordt tot waterbeheerder bij de Deltawerken. Anderzijds past het ook wel weer bij de uitbundige turbulentie van de voortschrijdende tijdgeest en de olympische gedachte van citius, altius, fortius, het motto van Pierre de Coubertin: sneller, hoger, sterker. En daarbij is alles geoorloofd om onze atleten te supporten.
Zo hebben ze zich bij Odido, de sponsor van Jutta Leerdam, in de opwarmende fase van de voorbereidende campagne laten inspireren door het thema ‘onvoorwaardelijke steun’ in de persoon van papa Ruud. Een woordvoerder van het betrokken reclamebureau TBWA\NEBOKO omschrijft de commercial als volgt: ‘Onvoorwaardelijke steun is zelden de headline, maar altijd de basis. Jutta’s vader is er altijd geweest, in elke fase van haar carrière. We hebben die emotie gevangen door hem het verhaal zelf te laten vertellen. Doordat hij zich rechtstreeks tot Jutta richt, worden we allemaal onderdeel van het gevoel van onvoorwaardelijke steun’. Even afgezien van de terechte vraag of het misschien wat minder debiel kan met die kennelijk serieus te nemen bedrijfsnamen in de professionele communicatie (Odido, TBWA\NEBOKO): maar hoe gaan we dat dan doen, allemaal gezamenlijk het emotionele onderdeel worden van onvoorwaardelijke steun? Het verlossende antwoord op die prangende vraag, beste lezers, is eigenlijk een vrije vertaling van het nationale onderbuikgevoel dat die Amerikaanse neanderthaler met al zijn ordinaire nepmiljoenen dus niet moet denken dat Jutta van hem is. No way: Jutta is van ons. Correctie: Jutta is van ons olé olé. En van onze Klapwanten. Van onze wat? Van onze Klapwanten: enorme oranje handschoenen waarmee we haar maandag naar het goud in Milaan kunnen klappen. Nou ja, kijkt u zelf maar:
De Odido Klapwant is het zoveelste dieptepunt van zwakzinnige marketing, antiek chauvinisme en stupide exercitie in combinatie met die sneue Hollandse grootgruttersmentaliteit, net als het Jumbo Juichpak in 2014, de Heineken Klap-Mee-Daille in 2016 en de Campina Ti-Ta-Tokio podcast in 2021. Odido had ook het bellen goedkoper kunnen maken, Jumbo had Frank Lammers kunnen ontslaan, Heineken had eindelijk echt bier kunnen gaan brouwen, Campina had gratis ijsjes weg kunnen geven, dat had allemaal veel kosten bespaard en meer sympathie opgeleverd, maar nee: ze kwamen ongevraagd met overbodige hebberigheden die niets toevoegen behalve ergernis, ongein en wansmaak. Al deze producten hebben met elkaar gemeen dat volwassen mensen er veel van hun talent, energie en ambitie in gestoken en er serieus met elkaar kostbare brainstormsessies aan gewijd hebben. Het resultaat is van een deprimerend nattejassenniveau. Drup Drolland Drup.
Copyright Peter Bonder.