Twee fantastische dagen
Rob Toussaint is sinds 2018 algemeen directeur van Heracles Almelo. In die acht jaar heeft de club vier verschillende hoofdtrainers gehad van wie er drie het einde van hun contract niet haalden. De eerste was Frank Wormuth die in 2022 moest gaan na een rampzalige seizoensfinale waarin het team afgleed van een veilige plaats in de middenmoot naar een heikele plek in de nacompetitie waarin clubman René Kolmschot als interim-coach de onvermijdelijke degradatie niet kon voorkomen. De volgende was John Lammers die de club weliswaar meteen weer terugbracht naar de Eredivisie, maar een jaar later op de dag na zijn zestigste verjaardag met gebak op kantoor kwam voor een afspraak met de directie om er met gebak maar zonder baan weer uit te wandelen. Zijn opvolger Edwin van der Looi gaf er na anderhalf jaar zelf de brui aan waarna oud-speler Bas Sibum door de algemeen directeur werd ingehuldigd als een ‘fantastische match in de eerste stappen richting stabiliteit’. Na tien wedstrijden was de enige herkenbare vorm van stabiliteit terug te vinden in fantastisch slecht spel met drie punten uit tien wedstrijden en zonder enige match met de spelers van wie Mario Engels, populair bij de achterban, na een domme rode kaart in het openbaar werd geslachtofferd door de trainer die daarmee de omertà van de kleedkamer doorbrak en zijn eigen doodvonnis over zich afriep. (Saillant detail en overigens ook tekenend voor het lukrake opportunisme in ‘de voetballerij’: dezelfde Bas Sibum werd voordat hij bij Heracles tekende nog serieus genoemd als kandidaat bij NEC en kijk eens hoe het nu in Nijmegen gaat.) Na het ontslag waarin de supporters nadrukkelijk hun stem hebben laten gelden werden alle dijkverloven ingetrokken vanwege een stormvloed aan geplengde krokodillentranen vanuit het hoofdkantoor waar de algemeen directeur bijkans werd overmand door emoties: ‘Bas is niet alleen een fantastische trainer, maar ook een fantastisch mens’.
Zo fantastisch zelfs dat hij vergat de spelers in te lichten die het ontslag van hun fantastische trainer via de sociale media te horen kregen. Tot zijn enorme mazzel werd de aandacht afgeleid door een succesvolle interimperiode onder oer-Heraclied Hendrie Krüzen die de moreel geknakte ploeg weer op de been kreeg met zwarte koffie, Twentse humor en vooral: geen gelul, gebak van Krul. Na drie overwinningen en een gelijkspel leek de rust weergekeerd aan het Van Riemsdijkplein, maar toen kwam Rob Toussaint met een nieuw konijn uit de hoge hoed: Ernest Faber remigreerde van Australië naar Almelo in een ultieme poging om de meubels te redden. Alle stoplichten aan de Weezebeeksingel sprongen spontaan op groen, misschien wel mede dankzij het historische gegeven dat ze bij de gehate buurman in Enschede na de degradatie in 2018 niet vergeefs een beroep deden op Wout Brama, ras-Almeloër nota bene, om zijn oude club vanuit down under er weer bovenop te krijgen. Een herhaling van dat succes lijkt voorlopig niet weggelegd en nu we toch aan diffuse complottheorieën doen: het feit dat de nieuwe trainer uit Adelaide komt had alle alarmbellen moeten doen rinkelen na het fysieke debacle inzake de duurste aankoop met de naam Jeff Reine Adelaide (nomen est omen) die in zijn eerste wedstrijd na een half uur een ernstige blessure opliep. Hoe het ook zij: in Almelo zitten ze nu met de onwerkbare situatie dat algemeen directeur Rob Toussaint en technisch directeur Ernest Faber hun trainer Ernest Faber (vier punten uit tien wedstrijden) tijdelijk op non-actief hebben gezet om gedurende twee dagen plaats te maken voor Hendrie Krüzen en Peter Reekers. De cake was al bijna besteld op Sterve Asito, maar de directeur ziet het weer helemaal zitten, zolang hij zelf maar niet weg hoeft: ‘Het waren twee fantastische dagen’. Echte paupers, arm Heracles.
Copyright Peter Bonder.