Verbinding

5 februari 2026

Herman Bode, een katholieke metaalbewerker uit Oldenzaal, gold als een van de old skool vakbondsmannen in de historie van de FNV. Op 4 maart 1980 was hij de laatste spreker tijdens een massaal bezochte demonstratie die uit angst voor krakersrellen was verplaatst van de Dam naar het RAI-complex in Amsterdam-Zuid. Toen de tienduizenden stakers luidkeels lieten weten dat ze toch liever in het centrum hadden willen samenkomen sprak hij de legendarische woorden: ‘Willen we naar de Dam? Dan gáán we naar de Dam!’ Waarna het complete gezelschap zich, begeleid door twee (twee!) agenten, probleemloos naar de Dam verplaatste, zonder enige wanklank. Intussen zijn we bijna vijftig jaar verder en gaat Nederlands grootste vakorganisatie al geruime tijd ernstig gebukt gaat onder bestuurlijk gekonkel, interne machtsspelletjes en zwevende standpunten. Wat in al die jaren evenwel onveranderd bleef is het vaste ritueel dat de FNV bij de komst van elk nieuw kabinet protesteert tegen de voorgenomen regeringsplannen die met een ijzeren consequentie, en niet altijd onterecht, als ‘onacceptabel, onnodig en oneerlijk’ worden gekwalificeerd, ook nu weer. Deze mathematische voorspelbaarheid van de vakbond staat in schril contrast met de verbazende voordracht van wie er namens de werknemers zou gaan spreken bij de herdenking van de Februaristaking in 1941 toen vele tienduizenden burgers op 25 februari het werk neerlegden om te protesteren inzake de razzia's van de nazi's tegen Joodse burgers. Een dag later reageerde de Duitse bezetter met keiharde represailles waarbij negen doden vielen en honderden mensen werden gearresteerd. Voor de ceremonie bij het standbeeld van De Dokwerker had de FNV aanvankelijk Tofik Dibi als spreker afgevaardigd, de lijsttrekker van Bij1 die het levende bewijs is dat je in Nederland als overtuigd antisemiet (pro-Israël-activisten wenste hij ziektes toe en vergeleek hij met kakkerlakken) dankzij het gratis comfort van een lucratieve loopbaanluwte in een riante wachtgeldhangmat een onbekommerd parasietenbestaan kunt leiden. De man ook die zich twee jaar geleden nog een warm voorstander toonde van de oproep om de plechtigheid te kapen vanwege steun aan het Palestijnse verzet met als resultaat dat de manifestatie in Amsterdam Nieuw-West helemaal niet doorging. Je zou dus denken dat ze zo iemand veilig ver buiten beeld van de organisatie houden, maar nee, dan kent u de nieuwe FNV nog niet. Daar kiezen ze voor ‘verbinding’ en dus nodigden ze Tofik Dibi uit als spreker – alsof je Dilan Yesilgöz vraagt om een positief stukje te schrijven in het magazine van de Douwe Bob-fanclub. Nu heeft deze professionele uitvreter ongetwijfeld een achterban, maar we mogen gevoeglijk aannemen dat die nou net niet bijster geïnteresseerd is in, laat staan lyrisch enthousiast over de oorsprong, de aard en het doel van deze historische bijeenkomst. Er kwam dan ook volkomen terecht veel kritiek op deze merkwaardige keuze en de uitkomst mag er zijn: Willen we zonder Tofik Dibi? Dan gáán we zonder Tofik Dibi naar het Jonas Daniël Meijerplein voor een waardig eerbetoon aan echte helden van wie je je tenminste niet hoeft af te vragen welke keus ze gemaakt zouden hebben toen het er echt op aan kwam.