APK voor 75-plussers
Eugène van Mierlo is namens het CDA wethouder voor de zorg in Almelo. Ruim een jaar geleden had hij een interview met het Zorginstituut Magazine, het huisorgaan van het Zorginstituut Nederland. Dit is een van de vele overheidsorganisaties die zich beroepsmatig bezig houden met de bijna 2.380 verpleeg- en verzorgingshuizen die dit land telt, verspreid over 31 regio’s. Bij het Zorginstituut Nederland werken 480 mensen en alleen al een overzicht van het organogram vraagt acht A4-tjes om alle commissies, bedrijfsdiensten en bestuursondersteuningen in beeld te brengen. Het grote verschil met de doelgroep die ze geacht worden te bedienen is dat deze goed betaalde professionals met hun aftrekkelijke leasebak, dertiende maand, flexibele werktijden en comfortabele pensioenregeling niet hoeven te wachten tot ze een keer mogen douchen, op tijd naar het toilet kunnen en niet afhankelijk zijn van hulp bij het eten. In het genoemde interview wordt aan Eugène van Mierlo onder andere de volgende vraag gesteld: Als u geneeskunde had gestudeerd, wat voor dokter was u dan geworden? Het antwoord luidt als volgt: ‘Dan was ik graag traumachirurg geworden. Die 24/7-mentaliteit typeert mij wel; als wethouder sta je ook altijd aan. Maar ik had ook wel geriater willen worden. Werken met ouderen lijkt me heel mooi en eervol. Ik heb een klik met ouderen en wil er graag voor hen zijn. Zij hebben voor ons gezorgd en nu is het onze beurt’. Ach, wat mooi. Even afgezien van de enorme opluchting dat hij het tenminste niet over ‘oudjes’ heeft: hierin herkennen we dus de echte CDA’er. Enerzijds de drive om je maatschappelijk verantwoord nuttig te maken (24/7 altijd aan staan), anderzijds het besef dat we de schatplichtige rentmeester zijn voor het land dat we doorgeven (nu is het onze beurt). Mooie woorden, maar dan de praktijk: in Almelo, de stad waar Eugène van Mierlo wethouder is, werkt de gemeente met Powerful Ageing, oftewel Krachtig Ouder Worden, volgens de website een ‘doelmatige Wmo-interventie voor ouderen die zich richt op herstel van functioneren in plaats van preventie’. In normaal Nederlands: een soort APK waarbij 75-plussers die bij de gemeente huishoudelijke hulp aanvragen, eerst drie maanden lang allerlei lichamelijke oefeningen moeten doen waarna hun aanvraag opnieuw wordt beoordeeld. Veel deelnemers konden niet aan de fysieke eisen voldoen en vonden het een ‘vernederend en mensonterend martelprogramma’ waardoor ze naar hun thuishulp konden fluiten. Toen de gemeenteraad hierop in actie kwam met een door een meerderheid aangenomen motie om aan deze onrechtvaardige flauwekul een einde te maken greep de wethouder in en liet hij zijn ware CDA-gezicht zien: dat van de kille dogmaticus die zijn eigen goddelijke gelijk hoog verheven acht boven het getalsmatige oordeel van ons democratische bestel. Die motie legde hij dus naast zich neer. En als de mensen om wie het gaat (‘de ouderen die voor ons gezorgd hebben’) die APK niet halen, dan vindt hij dat ‘heel vervelend’. Weet u wat pas echt ‘heel vervelend’ is, meneer Van Mierlo? Dat u de zoveelste politicus bent die zijn door ons geschonken macht misbruikt om zijn particuliere zin door te drijven. En trouwens, om nog even op dat interview terug te komen: met dit soort opvattingen zou u een bar slechte geriater zijn geweest.
Copyright Peter Bonder.