Linkerschoen
De linkerschoen van Rob Rensenbrink waarmee hij in de WK-finale van 1978 tegen Argentinië de bal op de paal schoot gaat onder de hamer. De veiling is op 11 juni in Engeland, kort voor de start van het WK in Amerika, Canada en Mexico. Persoonlijk had ik misschien liever willen bieden op de rechterschoen van Rob Rensenbrink waarmee hij ons in die wedstrijd wél naar de overwinning had geschopt, maar zelfs als dat het geval zou lijken te worden had de doodsbange Italiaanse scheidsrechter Sergio Gonella net zo lang laten doorspelen totdat Argentinië had gewonnen. En dan hadden we nu kunnen bieden op de contactlenzen van keeper Jan Jongbloed die bij de beslissende goal van topscorer Mario Kempes weer eens met z’n ogen stond te knipperen in plaats van die bal gewoon tegen te houden. Nee, het WK van 1978 in het land van keurslager Jorge Videla was niet het toernooi van Oranje. Freek de Jonge en Bram Vermeulen organiseerden een boycotcampagne onder het toepasselijke actiemotto ‘Bloed aan de Paal’ maar Dick Nanninga, die als enige Nederlander een velddoelpunt in een WK-finale zou scoren, sprak de stoere woorden ‘Die kogels kop ik gewoon terug’. Van zijn trainer Ernst Happel zou hij later zeggen dat die tijdens het hele toernooi exact vier woorden tegen hem had gesproken: ‘Nanninga, geh mal warmlaufen’. Het heeft ons niet geholpen: Argentinië moest en zou dat WK in eigen land winnen en de vader van onze koningin heeft daar zelfs nog een belangrijke bijrol in gespeeld. Jorge Zorreguieta was tijdens het WK van 1978 minister van landbouw toen het gastland met minimaal vier doelpunten verschil van Peru moest winnen om de finale te bereiken en de grote concurrent, het gehate Brazilië, uit te schakelen. Ineens gingen er tientallen vrachtwagens (de vliegtuigen waren nodig om geboeide mensen uit te gooien) met 35.000 ton graan richting Peru, met een krediet van vijftig miljoen dollar als bonus, en het werd zomaar 6-0 tegen een keeper die in Argentinië was geboren. Intussen zijn we bijna vijftig jaar verder en staat er weer een WK voor de deur waarmee van alles mis is, net als met het vorige in Qatar. Toen kwamen we qua protest niet veel verder dan een lafhartig speldje achter de brede sjaal van onze sportminister Conny Helder, nu moeten we maar afwachten wat twee ongekende mafkezen zoals daar zijn Donald Trump en Gianni Infantino voor ons aan zelfverheerlijking, grootheidswaan en onbenulligheden in petto hebben. Sportief gezien kan het alle kanten op. Als we over een paar jaar maar niet kunnen bieden op de linkerschoen van Memphis Depay. Dat zou namelijk wel eens kunnen betekenen dat we ook deze vierde WK-finale helaas verloren hebben. Tja, het blijven Duitsers hé?
Copyright Peter Bonder.