Smiley
Bij ons in de straat hangt een bord met de tekst ‘30 km’. Dat kunnen we allemaal lezen en we snappen ook echt wel dat je daar dus niet harder dan dertig kilometer per uur mag rijden. Tot zover niets aan de hand, al kun je je afvragen of het ‘harder’ dan wel ‘sneller’ moet zijn. Maar dat is hier het punt niet. Waar het om gaat is dat er een smiley verschijnt als je je aan de snelheid houdt, dat je een omgekeerde glimlach te zien krijgt als je dat niet doet en dat ik in beide gevallen elke keer mijn middelvinger opsteek. Oké, ik geef het toe: het is heel kinderachtig, en niet netjes, en ik doe het ook echt niet als de kleinkinderen erbij zijn, maar toch. Diep van binnen begint alles in mij spontaan te koken van authentieke woede vanwege dit debiele vertoon van achterlijke betutteling. Mijn vrouw zegt dat ik me niet zo moet aanstellen, en misschien heeft ze gelijk, dat heeft ze namelijk wel vaker, maar hier krijgt ze het van mij niet. Mag ik alsjeblieft verschoond blijven van een sukkelige beloning voor doodgewoon gedrag? Ik ben toch geen sufgetraind zeehondje dat een vis krijgt toegeworpen als ie er in slaagt om een bal op zijn neus te laten tollen terwijl hij oe-oe kreunend met zijn twee flappen kan klappen? Echt waar, steeds vaker krijg ik het idee dat de boven ons gestelden er van overtuigd zijn dat ze op het hurkniveau van een driejarige met ons moeten communiceren. En het ergste is: we mérken het niet eens meer. De voorbeelden liggen voor het oprapen, ik doe slechts een greep.
Komt een man bij de dokter: ‘Dan mag u daar gaan zitten’. Hippe kroegbazen kalken kruisjes en nulletjes op toiletdeuren omdat we van weet ik wie zonodig genderneutraal moeten kakken. Gemeentes hangen geen affiches voor vleeswaren meer in de reclamebakken omdat er een linksdraaiende veganknager van de Partij voor de Dieren in de gemeenteraad zit. In dezelfde steden gaan tijdens de nieuwjaarsreceptie schalen met zeewier, algen en plankton rond: niet te vreten, maar voedzaam en duurzaam en daar gaat het om. Een milieu-Macchiavelli van een uitkeringsinstantie vindt dat zijn klanten op hun vakantiegeld gekort mogen worden als ze met het vliegtuig op reis gaan. En, toppunt van toet-toet-boing-boing: Albert Heijn start in dertig winkels een proef met ‘Schijf van Vijfkassa’s’ waardoor klanten bij het afrekenen niet meer met griotten, spritsen, pennywafels en andere smakelijke dikmakers geconfronteerd worden maar met houwtje-touwtje maaksels uit de derdewereldwinkel. In het begeleidende persbericht stellen de Zaanse zeepzieders dat ze hiertoe zijn overgegaan op een moment dat (let op!) ‘veel Nederlanders nog niet altijd volgens de richtlijnen goede voeding eten’. Ja, en de Paus is katholiek. Even afgezien van de treurige constatering dat we nu verdomme dus ook al door de indoctrinatiepolitie van de supermarktmaffia bevoogd en betutteld gaan worden: hoe zou het toch komen dat ‘veel Nederlanders nog niet altijd volgens de richtlijnen goede voeding eten’? Omdat de boodschappen in die selecte categorie veel te duur zijn, en de chips en de cola niet aan te slepen. En wie heeft die richtlijnen goede voeding uitbedacht? Juist ja: de volgevreten doctorandi van de welgestelde preventie-elite, met de mond vol verantwoorde peulvruchten, plantaardige eiwittransitie, klimaatneutrale vleesverzinsels en zo meer van dat smaakbedervende laboratoriumvoer uit de zouteloze verneukkeuken. Wat is de volgende fase in de spiegeltjes-en-kraaltjes-kraam van deze ‘Schijf van Vijf’-missionarissen? Een smiley op je kassabon? Flikker op met je emoji, maak die chips en die cola goedkoper, daar hebben de mensen meer aan.
Copyright Peter Bonder.