Baldadig enthousiasme
Geerten Waling (Rotterdam, 1986) is historicus en sinds 2016 columnist en redacteur voor Elsevier Magazine. Daarvoor werkte hij tien jaar aan de Universiteit Leiden als promovendus, onderzoeker en docent. Op zijn eigen website omschrijft hij zijn activiteiten als volgt: ‘Af en toe schrijf ik een boek over de democratie in heden en verleden, zo nu en dan geef ik een lezing over geschiedenis, filosofie en politiek en ook treed ik weleens op in diverse media’. Af en toe, zo nu en dan, weleens: het moge duidelijk zijn dat Geerten Waling een druk bezet man is die wel wat meer te doen heeft dan boeken schrijven, lezingen geven en in diverse media op te treden. Zo was hij bevriend met Thierry Baudet die hij als een spirituele geestverwant en een intellectuele gesprekspartner beschouwde. Met de leider van Forum voor Democratie ging hij regelmatig op bezoek bij de antisemitische Franse racistenleider Jean-Marie Le Pen en dat noemde hij dan een vorm van ‘baldadig enthousiasme’. Die vrijheid van meningsuiting is hem uiteraard van harte vergund, maar wat zou het dan mooi, nobel en eigenlijk vanzelfsprekend zijn als hij dat zwaar bevochten privilege ook aan anderen verleent – wat helaas niet altijd het geval is. Lotfi el Hamadi, columnist en redacteur van de NRC voordat hij in 2025 politiek redacteur van De Groene Amsterdammer werd, kan daarover meepraten. Volgens zijn Elsevier-collega hebben we het hier vanwege diens kritiek op Israël en zijn afkeer van de verrechtsing in Nederland over een ‘fanatieke radicale activist’ die op basis daarvan ‘geen journalist kan zijn’. Een op z’n minst opmerkelijke conclusie voor iemand die zijn professionele affiniteit met een rechts-extreme lavendelsnuiver kennelijk geen beletsel vindt om zich journalist te noemen. Het is zelfs nog erger: de sympathisant van Poetin-lover Baudet vraagt zich serieus af of deze collega met Marokkaanse roots eigenlijk ‘wel echt Nederlander wil zijn’.
Lotfi el Hamidi is overigens niet de enige die naar aanleiding van naam, uiterlijk en achtergrond door een troebel deel van de blanke Haagse elite gewantrouwd wordt. Lamyae Aharouay, sinds 2018 politiek redacteur van NRC, voorzien van een hoofddoek, zag naar eigen zeggen hoe uiterst rechts normaal werd gemaakt door andere partijen, niet alleen via regeringsdeelname van de PVV, met dank aan de VVD, maar ook met een racist als Martin Bosma als voorzitter van de Tweede Kamer. Haar fascinatie voor het vak maakte plaats voor verbijstering over de persoonlijke consequenties voor haar in de vijandige toon waarmee ze bejegend werd. Het leidde ertoe dat ze het parlementaire handwerk vaarwel zegt en overstapt naar de redactie Weekend waarvoor ze interviews gaat maken. En zo heeft het extreem-rechtse ‘baldadig enthousiasme’ opnieuw een kritische volger minder. Alweer een duider kaltgestellt die kan noteren hoe de PVV haar eigen asielwetten in de Eerste Kamer kapot saboteert en hoe de VVD er alles aan doet om iedereen op de electorale vluchtstrook rechts in te halen: zie kamerlid Bente Becker met haar discriminerende anti-moslim-motie, zie buitenland-woordvoerder Nicole Maes met haar opzichtige verdediging van oorlogsmisdadigers in Israël en Amerika, zie minister Vincent Karremans, grote bek in net pak, met zijn Telegraaf-colportage bij WNL Op Zondag. Ze krijgen gezelschap van Rita Verdonk die Wilders-judas en Mossad-spion Gideon Markuszower gaat coachen met zijn nieuwe partij De Nederlandse Alliantie. De vraag of de naam DNA een biologische markering van Nederland voor de Nederlanders suggereert is uiteraard puur retorisch. Baldadig enthousiast, ook goed. Misschien dat Geerten Waling daar zo nu en dan nog eens een boek, af en toe een lezing of weleens een media-optreden aan kan wijden. Of anders een interview met ‘dat hoofddoekje van de NRC’ (Fleur Agema, PVV).
Copyright Peter Bonder.