Demasqué
Er was nieuws omtrent Gordon, zo hoorde ik tussen neus en lippen door. Het was even stil geweest, weldadig stil zelfs, maar er was geen ontkomen meer aan. Mijn eerste gedachte was dat de gevallen volkszanger bij wijze van zorgvuldig begeleide terugkeertherapie mee zou doen als Jezus in The Passion met Lopen Op Het Water, de nummer één-hit waarmee Marco Borsato in 2001 veertien weken de hitparades terroriseerde voordat hij minderjarige meisjes ging bepotelen. De eerlijkheid gebiedt me te bekennen dat ik de informatie over het bewuste liedje heb moeten opzoeken aangezien mijn affiniteit met Nederlandstalige muziek in het algemeen en Nederlandse zangers in het bijzonder is blijven steken bij Welterusten Meneer De President van Boudewijn de Groot uit 1966. Ik was toen twaalf jaar en kan achteraf met gepaste trots en geruste zekerheid stellen dat dit met de kennis van nu een van de betere beslissingen van mijn leven moet zijn geweest. Bovendien staat de geschiedenis aan mijn kant. Zo heb ik nooit begrepen waarom een talentloos persoon zoveel succes kan hebben met een krakkemikkig kreupelrijm van zwemmen en Bacardi Lemon terwijl ik geruime tijd in de rotsvaste veronderstelling verkeerde dat Frans Duits een woordenboek was om nog maar te zwijgen over mijn enthousiasme voor de Engelbewaarder van die gepommadeerde frikandelstaaf met dat vacuümgetrokken potloodhoofd. Voorts leek het me een merkwaardige en vooral onverklaarbare speling der natuur dat een zoon van Frans Bauer, de sympathieke babi pangang-liefhebber die toch niet bekend staat als de uitvinder van het buskruit, recentelijk wist door te dringen tot deelname aan De Slimste Mens.
Sorry, we dwalen af. Het zou over Gordon gaan, ooit door Youp van ’t Hek niet per se netjes maar wel akelig doeltreffend als ‘pisnicht’ omschreven. De man heeft er onder het aloude motto dat ze beter over je fiets kunnen lullen dan over je lul kunnen fietsen werkelijk alles gedaan om die dubieuze kwalificatie meer dan te rechtvaardigen. Welgeteld één nummer van hem heeft meer dan tien exemplaren verkocht: Kan Ik Nog Even Bij Je Zijn uit 1991, net zo’n gekmakende oorwurm als Mag Ik Dan Bij Jou van Claudia de Breij. Sindsdien is het een constante afwisseling van bullshit – om het qua terminologie in ’s mans favoriete substantie onder woorden te brengen. Ruzies met managers, conflicten met de pers, zakelijke echecs, kortstondige verlovingen: het woord wispelturig dekt de lading niet, het idee van een menselijke neutronenbom lijkt een meer ter zake doende definitie. Alleen de gebouwen blijven bestaan, voor de rest is het een armageddon van verschroeide aarde waar hij zijn hoeven heeft geplant. Nu was door zijn management Vandaag Inside gekozen als een passend podium voor zijn zoveelste recycling. Wat we zagen was een albino-versie van Bolle Jos die zojuist terug was van een safari door Sierra Leone met souvenirtjes voor Johan Derksen in de vorm van zalmsperma voor minder rimpels en een kaars die rook naar kut. Het zette de toon voor een treurig demasqué dat eindigde met de dreigende ontboezeming: ‘Ik wil weer muziek gaan maken’ – waarop René van der Gijp het enig juiste antwoord wist: ‘Als je daarmee voor de Hema gaat staan word je weggestuurd’. Slechte woordgrap: het wordt weer tijd voor een gordon sanitaire.
Copyright Peter Bonder.