Harrekidee!
In de agenda stond bij 24 maart ‘20.00 uur Plien en Bianca’. Vooraf had ik uit de kritieken in Het Parool, Trouw en De Volkskrant de volgende omschrijvingen genoteerd: beste voorstelling in jaren, weldadig vormgegeven, strak geregisseerd, vrolijke estafette, absurde sketches, geweldig materiaal, visueel niets op aan te merken, fijne garderobe, hartverwarmende boodschap, grappige overgangen, top-entertainment, verbluffend snel, ouderwetse revue in de beste zin van het woord, gulle lach, overgave en vakmanschap, de vaart er lekker in, onbekommerd lachen, kolderieke slapstick, meesterlijke typetjes, sublieme timing, scherpe dialogen, hartverscheurende humor, ontroerende hilariteit, bitterzoete rode draad met een verrassend eind, top van het Nederlandse cabaret… Sander Janssens, recensent van De Theaterkrant, besloot zijn verslag met de samenvatting: ‘We zijn op onze eigen manier allemaal sukkels, dus laat dat ons met elkaar verbinden’. Om maar meteen even op die laatste zin in te haken: ik had sterk de indruk dat ik de enige sukkel was die er geen zak aan vond. Voor, naast en achter me gingen er permanente lachgolven door de zaal die (ik zeg het met enige schroom) voor het overgrote deel door vrouwen werd bezet. De show heet Harrekidee! Als ik me voor deze column tot de laatste vier letters van deze titel beperken mag: ik heb werkelijk geen moment ook maar enig ‘idee!’ gehad waarnaar ik heb zitten kijken. Als ik een poging mag wagen: twee rumoerige vrouwen met een enorme verkleedkist in voorspelbare situaties met veel oude grappen. Heb ik dan niet één keer moeten lachen? Jazéker wel: de scène met de Argentijnse accordeonmuziek en de tranen van Máxima vond ik om te huilen zo leuk. Tenminste, ik denk dat het daarover ging, helemaal zeker weten doe ik het niet. Het was ook alweer in 2002, als ik me het goed herinner. En kom me nu niet aan met het verwijt dat ik vrouwonvriendelijk ben. Ik vond Peter Pannekoek in zijn oudejaarsconference net zo vervelend als een dronken oom die op een verjaardag flauwe moppen vertelt. Plien en Bianca deden me nog het meest denken aan twee vervelende kletstantes op een crematie. Als ze Piet en Bennie hadden geheten was ik met de pauze weggegaan. Nu was ik blij dat er godzijdank geen pauze wás. Toen ik om kwart voor tien buiten stond moest ik denken aan de vrouw om wie ik wel kan lachen:
Copyright Peter Bonder.