Aannames

9 mei 2026

Steeds meer politici re(a)geren op basis van angst, argwaan en aannames. Een van de onbetwiste kampioenen op dit gebied is BBB-voorvrouw Caroline van der Plas. In een interview met RTL Nieuws over de nieuwe Schijf van Vijf beschuldigt ze het Voedingscentrum van ‘angstporno’. Dat is ferme taal voor een politica die van ongefundeerde bangmakerij, willekeurige aantijgingen en verbale terreur haar core business heeft gemaakt, maar goed, ze vraagt erom: ‘In een tijd dat veel mensen hun rekeningen niet kunnen betalen wordt ze nu ook nog met een geheven vingertje verteld dat ze hun gehaktballetje niet meer mogen eten omdat ze zonodig de planeet moeten redden.’ ‘Maar dat stáát er toch helemaal niet?’ probeerde de interviewer nog. ‘Nee, dat staat er ook niet’, was haar antwoord, ‘maar zo vatten de mensen het thuis wel op’. Kijk, zo werkt dat dus. Er is geen stikstofcrisis omdat de mensen thuis dat niet zo opvatten. Er is wel een asielcrisis omdat de mensen thuis dat wel zo opvatten. Vervang het woord ‘omdat’ door ‘als’ en je zit middenin het kronkelige gedachtendoolhof van dit heiige dwaallicht dat hopeloos van het pad is geraakt. In het kamerdebat over de extreem-rechtse rellen op het Malieveld van 20 september maakte ze zich onsterfelijk met een pleidooi voor een noodwet inzake een tijdelijke asielstop. Omdat = Als. En natuurlijk stemde ze ook in met het voorstel om Antifa te bestempelen als ‘terroristische organisatie’. Die motie had ze immers zelf ingediend, samen met de onhygiënische baggerbrakers van Lidewij de Vos en Geert Wilders, ondersteund door VVD, JA21 en SGP in de veronderstelling dat het gevaar uitsluitend van links komt, indachtig de erfenis van de moord op Pim Fortuyn.

Dat het op het Malieveld die pikzwarte zaterdagmiddag zo uit de hand was gelopen was overduidelijk de schuld van georganiseerde knokploegen die maar op één ding uit waren: escalatie door intimidatie met fysiek geweld. Er was nul komma nul bewijs voor de bewering van de organisatie dat Antifa hierachter zat, hoewel Dilan Yesilgöz zich bij Pauw & De Wit hardnekkig en halsstarrig bleef verdedigen voor het meestemmen van haar partij met een anti-rechtsstatelijke en onuitvoerbare motie om deze niet bestaande organisatie als ondermijnend en staatsgevaarlijk te brandmerken. Jelle Postma, ex-AIVD, noemde haar actie ‘krankzinnig’. Vorige week zat hij weer aan dezelfde talkshowtafel, namens de stichting Justice for Prosperity die zich toelegt op het blootleggen van ‘maatschappelijke manipulatie’. Zijn boodschap liegt er niet om: we bevinden ons niet op een glijdende schaal, maar op een glibberige helling met politici die een term als remigratie salonfähig maken terwijl dat in feite een chique synoniem voor deportatie is. De gevolgen daarvan zien we bij de anti-AZC-protesten waarbij het zoals in Loosdrecht om drie groepen demonstranten gaat: de lokale bakfietsmoeders met hun ‘oprechte bezorgdheid’, ellendige ramptoeristen zoals die Ermelose beroepssukkel met z’n dronken harses en – de gevaarlijksten van allemaal – de professionele raddraaiers met hun cobra’s. En dan helpt het niet wanneer een geraffineerde gifmengster als Lidewij de Vos zich komt melden met opjuttende teksten als ‘Geef niet op!’ Maar dat kan natuurlijk ook een aanname van mij zijn.