Moederliefde
Eigenlijk had me in al mijn wijsheid reeds geruime tijd voorgenomen om geen aandacht meer te besteden aan de processen tegen de twee B’s (Ali en Marco). Naar mijn bescheiden mening zijn er in de diverse talkshows intussen ruim voldoende geslachtsdelen uitgebreid genoeg aan bod gekomen om de zaken fysiek indringend te duiden. Volgens mij is de morele grens van ongezond voyeurisme al lang overschreden door hinderlijk toedoen van publiciteitsgeile advocaten die er kennelijk voldoening in scheppen om in expliciete bewoordingen ongepast gedetailleerd en met een ontembare gretigheid verslag te doen van het intermenselijke verkeer tussen de verschillende betrokkenen in het algemeen en hun voorhanden zijnde openingen in het bijzonder. Niet licht zal ik het historische beeld vergeten van de uitbundig volbehangen generaal – ingehuurd om zijn professionele licht te laten schijnen over de benarde situatie in de Straat van Hormouz – die zich bijkans verslikte in zijn medaillespiegel toen hij de presentator in plastische zin hoorde getuigen van Ali B’s strategische manoeuvres in de Straat van Flamoes. En ik ben geen starre kuisheidsayatollah, maar het kan een normaal mens zoals u en ik qua hypocrisie, subjectiviteit en decadentie op een gegeven moment gewoon ook te veel worden. Het houdt een keer op, zou je zeggen, maar nee, het tegendeel is het geval: het gaat maar door.
De zaak tegen de ene B (Ali) loopt nog, de andere B (Marco) is vrijgesproken en dat was voor de gevallen zanger kennelijk het startschot voor een offensieve rehabilitatiecampagne. Zo ging hij met chef-kok Sergio Herman voor SBS6 op een culinaire toer door Italië waarbij hij bleef benadrukken hoe moeilijk (correctie: héél moeilijk) de afgelopen periode was geweest. Voor hem dan, hè? Niet voor de minderjarige meisjes die hij met de tetse reuzel van ranzige afrukberichtjes benaderd had, of als coach bij ‘The Voice’ grensoverschrijdend had bepoteld, maar gelukkig, dat was verleden tijd: ‘Ik voel eindelijk mijn mooie ik weer’ en ‘In de flipperkast van het leven heb ik wel de kanten geraakt’. En toen werd het 10 mei, oftewel Moederdag. Ali B, troetel-allochtoon annex knuffel-Marokkaan en als zodanig kind van een moederheiligende beeldcultuur, hield zich wijselijk stil dan wel op de vlakte. Marco B daarentegen, import-mediterraan met de diepgang van een pizza, postte een foto van zijn moeder en zijn ex-vrouw met de tekst: ‘Fijne Moederdag voor deze twee bijzondere vrouwen en geweldige moeders!’ Oké, je hebt dus én je moeder én je ex-vrouw publiekelijk gepijnigd en beledigd door je als de lul te gedragen die je achterna liep, en je hebt het gore lef om ze voor je eigen eer en glorie, en voor je mooie ik, nog een keer onder de bus te gooien. Hij had pas echt de kanten in de flipperkast van het leven geraakt als hij de moeder van zijn slachtoffer, de voorzitter van zijn fanclub, hartstochtelijk had bedankt voor de onbaatzuchtige beschikbaarstelling van haar dochter. Dat was voor de echte viezerik de ware moederliefde.
Copyright Peter Bonder.