Pretprak
De Waarbeek is voor de meeste mensen van mijn generatie een naam vol nostalgie, weemoed en romantiek. We fietsten vanaf Garage Roeloffzen naar het hockeyveld in Hengelo aan de Pruisische Veldweg, maar naar De Waarbeek ging je met de boot. Met de MS Hilda, om precies te zijn, niet veel meer dan een uit de kluiten gewassen kajuit. Het tochtje stelde niet veel voor, met een knipoog naar het gedicht van Hendrik Marsman: ‘Denkend aan De Waarbeek zie ik een breed kanaal traag door oneindig rietland gaan, twee ondenkbaar ijle sluizen als hoge pluimen aan den einder staan’. Daar, bij de Zwaaikom, lag die grote speeltuin met ranja, raketjes, roeibootjes en rodelbaan. Die laatste ligt er nog steeds, als een van de oudste nog werkende stalen achtbanen ter wereld. Toen we er vorige week binnenkwamen met onze twee kleindochters van vier en twee stond er al een wachtrij van drie kwartier. Met de fiets van Enschede-Zuid langs het stadion van FC Twente waren we er aanzienlijk sneller, de MS Hilda is al geruime tijd uit de vaart genomen, maar verder is er niet zoveel mis met dit ouderwetse pretpark voor het hele gezin. Gelukkig zijn ze hier niet mee gegaan in de onstuitbare Walibisering van Nederland waarbij alles hoger, sneller en gevaarlijker moet, maar ligt het tempo op z’n Twents (hènig an) en is de sfeer gemoedelijk, om niet te zeggen kneuterig in de goede zin van het woord. De route is overzichtelijk, de attracties zijn voor de doelgroep perfect en het personeel is vriendelijk en vrolijk. Tot zover niets aan de hand, maar u voelt een ‘maar’ aankomen. Dat klopt. De Waarbeek hanteert een all-inclusive-formule en daar gaat het gruwelijk mis. Voor 23,50 euro p.p. (online 19,50) kunnen we hele dag genieten, niet alleen van alle gratis attracties, maar ook van ‘onbeperkt belegde broodjes, patat, snacks, sauzen, soep, koffie, thee, limonade en waterijsjes’. Nu kan ik als taalpurist lekker makkelijk vallen over het gebruik van het woord onbeperkt in de zin van ‘onbeperkt belegd’ of ‘onbeperkt voorradig’ maar dat heeft in dit geval weinig zin: onbeperkt belegd zijn de broodjes (of de kleffe bleke deegklompjes zonder boter die daarvoor door moeten gaan) zeker niet. Het beleg blijft beperkt tot een zielig plakje doorzichtige boterhamworst, de kroketten zijn hol, de frietjes zijn koud, de soep is lauw water. Het is karig, schamel en ondermaats, een belediging voor de Twentse gastvrijheid, om je dood te schamen. Alles wat De Waarbeek zo goed maakt, en serieus: we hebben echt een geweldig leuke dag gehad, wordt hier door de ‘catering’ vakkundig verpest. Jammer. De titel van dit stukje is geen tikfout. Pretprak. Het heet all-inclusive, het is drie keer niks.
Copyright Peter Bonder.