Rimpeleffect
In september vorig jaar werd FC Hera United opgericht, Nederlands eerste onafhankelijke profvoetbalclub voor vrouwen, in Amsterdam, waar anders? De stad van Blinde Maupie, Malle Pietje en Gekke Henkie, niet voor niets drie mannen – maar dit uiteraard geheel terzijde. Meteen bij de start stond de volgende ronktekst op de website: ‘Wacht niet op verandering. Creëer het. Droom het niet alleen. Beleef het. Wij zijn Hera. Vastberaden om het vrouwenvoetbal te brengen waar het thuishoort. In de spotlight. Trots en krachtig. Moedig en vastberaden. Vooruitstrevend en verbonden. Sluit je aan. Be a Hera’. Let op hè, dit is dus géén citaat uit de officiële onafhankelijkheidsdeclaratie van een nieuwe democratische volksrepubliek op bolsjewistisch-marxistische grondslag waarvan het ontstaan na een bloedige burgeroorlog ten koste van duizenden slachtoffers zwaar is bevochten, nee: dit gaat over voetbal, pardon: vrouwenvoetbal. Wie dat zegt? Nou, onder anderen Susan van Geenen, algemeen Hera-directeur met ervaring bij Nike, Feyenoord, SBS, Talpa, FOX, Disney en ESPN. Zij ziet kansen om, in haar eigen woorden samengevat, het vrouwenvoetbal in een high performance exposure van topsport, entertainment en impact te laten shinen waarbij het rimpeleffect op de maatschappij veel verder reikt dan de zijlijnen van het voetbalveld. Haar medebestuurder Marieke Visser, tevens founder en directeur missie, runde een adviesbureau voor vrouwelijk leiderschap en schreef kinderboeken met sterke feminiene rolmodellen. Dat deed Annie M.G. Schmidt ook, maar die hebben we bij mijn weten Jipzijdank nooit kunnen betrappen op een doorwrocht tactisch betoog over knijpende vleugelverdedigers, provocerende pressing of de ruit op het middenveld.
Iemand die dat wel zou kunnen, vooral althans volgens haarzelf, is Barbara Barend, dochter van Frits, co-founder van Hera en directeur business development oftewel hoofd van de sponsorcommissie. Overal waar deze pathetische dramaqueen haar hoeven plant zijn inclusie, diversiteit, transitie en genderneutrale verworvenheden nooit ver weg en op basis daarvan bouwt zij strategisch mee aan de voetbalclub van de toekomst met een female first focus op spelen in de Champions League. (‘We gaan niet alleen Nederland veroveren, maar wat mij betreft de hele wereld’) In hun tomeloos ambitieuze missie laten de drie gezagvoersters zich sturen door top dogs uit het netwerk van Rotary, Zuid-As en Telstar – waarbij ze in Velsen overigens vooral blij zullen zijn dat ze hun vrouwenlicentie net op tijd aan Hera verpatst hebben om zich met succes op het lijfsbehoud van de mannen te kunnen concentreren. Al met al leek het een kwestie van tijd dat het Museumplein vol zou lopen voor de eerste huldiging in een serie van vele, maar helaas waren de Hera’s vergeten dat je voor handhaving in de eredivisie zelfs bij de vrouwen toch maar beter kunt voldoen aan de criteria van je core business, namelijk dat je nog wel een béétje leuk moet kunnen meeballen. Met twaalf nederlagen en een negatief doelsaldo van min achttien was het rimpeleffect (de steen in de vijver met Hera als de steen en de wereld als de vijver) niet bestand tegen de rauwe realiteit die degradatie heet. Er is nooit een plan B geweest, moest de algemeen directeur tegen Het Parool erkennen, maar: ‘Door de degradatie van Hera verliest het hele vrouwenvoetbal’. Tuurlijk. Zou ik ook zeggen. Gelukkig kent de KNVB wél een plan B: de eerste divisie. Mijn advies aan Hera: ‘Wacht niet op verandering. Creëer het. Beleef het. Uit bij Jong FC Twente. Moedig en vastberaden’.
Copyright Peter Bonder.