Rode lijn
Even vooraf dit: ik heb niets, helemaal niets, met de muziek van Lenny Kuhr. Waar ik wel wat mee heb, namelijk heel veel pijn en moeite, is het bericht dat ik op 4 mei las over haar beslissing om Nederland te verlaten en naar Israël te emigreren waar ze familie heeft wonen. Ze beëindigt haar carrière vanwege het toenemende antisemitisme waardoor optredens van haar werden verstoord en ze zelfs met beveiliging moest optreden. Dan ben je dus 76 jaar, doe je met je teksten geen vlieg kwaad en met je liedjes veel mensen veel plezier, en dan wordt je het leven zuur gemaakt door fanatieke idioten die er niets van begrijpen behalve dat ze graag hun eigen glazen ingooien. Op diezelfde 4 mei zagen we het vergelijkbare nieuws dat onbezonnen onverlaten op de Dam met rode verf in de weer waren geweest en even onmiddellijk als onvermijdelijk waren de voorspelbare Pavlov-reacties van onze bestuurders die in ferme bewoordingen hun obligate krokodillentranen professioneel de vrije loop lieten. Premier Rob Jetten noemde de actie ‘schandalig en onbegrijpelijk’. Defensieminister Dilan Yeşilgöz vond het ‘intens triest en totaal respectloos’ dat ons nationaal monument ‘vernield wordt’ waarbij ze het dus weer niet kon laten om een douwebobje te doen en keihard te liegen. Het is namelijk niet vernield hè? Het is besmeurd, bezoedeld en belasterd, en dat is al erg genoeg, maar vernield is toch iets anders. Laat dat maar aan Geert Wilders over met zijn tweet: ‘Tuig. Er is een grote schoonmaak nodig, van heel Nederland’. Tja, en dan hebben we nog justitietijger David van Weel die uiteraard weer ‘begrip’ toonde voor de opvatting dat demonstreren een recht is - ‘maar het bekladden van zo’n belangrijk beeld valt daar absoluut niet onder’. Symboolretoriek, letterlijk en figuurlijk.
En zo hadden ze allemaal weer hun territoriale verbolgenheidsplasje gedaan, keurig binnen de hypocrisie van de selectieve verontwaardiging en de lijntjes van de diplomatieke speelruimte op het electorale hoofdveld. Maar wat zou het mooi zijn als ze ook eens net zo krachtig stelling namen tegen de stelselmatige en grotendeels door hen zelf aangejaagde discriminatie van die andere religieuze minderheid, ook wel moslims geheten. Als Rob Jetten niet alleen meeloopt in de rode-lijn-demonstratie inzake de passieve houding tegen Israël, maar ook tegemoet komt aan de oproep van DENK om afstand te nemen van vijandige uitspraken over moslims en vluchtelingen door het kabinet van zijn voorganger (wat hij weigerde). Als defensieminister Dilan Yeşilgöz eindelijk ook eens een begin van de waarheid omarmt door afstand te nemen van de Telegraaf-gestuurde leugenbatterij binnen haar partij. En als justitietijger David van Weel ophoudt met zijn begripfabriek en bij zijn Israëlische collega’s krachtig protesteert tegen de humanitaire misstanden die in hun naam aan de bevolking van Gaza worden opgelegd, zoals het schenden van bestanden, de vernietiging van infrastructuur, het blokkeren van medische hulp en de detentie van onschuldige Palestijnen. Onder hen ziekenhuisdirecteur Abu Hassam Safiya die bij de talloze bombardementen zijn eigen 15-jarige zoon verloor en eind 2024 als ‘terrorist’ werd gearresteerd waarna hij volgens mensenrechtexperts van de Verenigde Naties werd gemarteld, onvoldoende geneeskundige zorg kreeg en intussen al zestien maanden zonder aanklacht vast zit. Die rode verf op de Dam was schandalig, ongepast antisemitisch en op geen enkele manier goed te praten, maar de vlek is weg. De rode lijn in Gaza ligt er nog steeds en wordt onverminderd overschreden.
Copyright Peter Bonder.