Barmhartigheid
Het slagveld van de burgeroorlog om de asielcrisis heeft zich uitgebreid naar de confessionele vleugel van onze maatschappij. Waren het tot dusverre uitsluitend de extreem-rechtse partijen die de levering van de munitie vanwege de inleidende beschietingen voor hun rekening namen, sinds vorige week heeft ook de ChristenUnie zich aan het front gemeld. Op het partijcongres in Harderwijk verdedigde politiek leider Mirjam Bikker de strengere asielkoers van haar kamerfractie die instemde met twee punten die eerder door de xenofobe PVV-minister Marjolein Faber waren voorgesteld: het afschaffen van de verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd en een langere wachttijd voor gezinshereniging. Ze deed dat met de woorden ‘Onze waarden blijven dezelfde, maar elke tijd vraagt om nieuwe oplossingen’. Even voor uw beeldvorming: de waarden van de ChristenUnie zijn gefundeerd op de Bijbel als leidraad, kompas en autoriteit voor gerechtigheid, naastenliefde, de bescherming van het gezin en de verantwoordelijkheid voor een sterke, zorgzame samenleving. Op basis daarvan had de eerste kamerfractie in mei nog tegen de voorstellen gestemd waardoor de aanwezige partijleden op het congres getuige waren van het Wonder van Harderwijk: waar een groot deel van de CU-achterban nog sprak van ‘een draai’ was er volgens Mirjam Bikker juist ‘een stap vooruit’ gezet. Ze onderbouwde dit met een moeizaam en ongemakkelijk verhaal over rechtvaardigheid en barmhartigheid in het kader van duidelijke grenzen en heldere afspraken. In werkelijkheid was hier evenwel sprake van de hoop op ‘een stap vooruit’ in de richting van betere verkiezingsuitslagen.
De laatste resultaten vielen nogal tegen en veel lokale afdelingen worstelen met de hoge morele waarden van de partij op het gebied van migratie en integratie en de praktische uitvoeringsproblemen die deze met zich meebrengen. En hoewel het in deze kringen ongebruikelijk dan wel ongepast zou zijn om te veronderstellen dat men niet roomser dan de Paus hoeft te zijn kwam de onvrede wel op hetzelfde neer, met alle gevolgen van dien. Zo zagen we niet alleen in het onzalige Goddeloosdrecht maar ook in het overwegend protestantse Vriezenveen uit de hand gelopen demonstraties tegen de komst van een AZC waarbij het voortschrijdend inzicht in de vorm van verbaal en fysiek geweld bepaald niet geschuwd werd. Volgens de website van Hervormd Vriezenveen gebeurde dit op 1 juni in de ‘Vindplaats van geloof, hoop en liefde’ maar daar hadden de georganiseerde onruststokers met de Bijbel als alibi, het Woord als aflaat en de Schrift als antwoord geen boodschap aan. Voor een uitgebreide analyse verwijs ik u graag naar de geweldige column die Nathalie Baartman hierover schreef op tubantia.nl (deze leest u hier). Tijdens de ongeregeldheden raakte een cameraman van TV Oost gewond aan zijn gezicht en zijn gebit toen hij moest vluchten voor een zware vuurwerkbom die in zijn richting werd gegooid. Zijn werkgever doet evenwel geen aangifte want: ‘Het explosief was niet gericht tegen de journalistiek’. Ja, hallo: als we nu allemáál gaan capituleren voor de hersendode hufters van de racistische knokploegen dan kunnen we er net zo goed meteen mee ophouden. Je kunt met al je rechtvaardigheid ook té barmhartig zijn.
Copyright Peter Bonder.