Empatische intelligentie
Ingrid Michon-Derkzen, kamerlid namens de VVD, is zo’n type buurvrouw waarvoor je met z’n allen spontaan achter de canapé duikt als je ziet dat ze bij je aanbelt. Nee hè? Niet wéér dat eeuwige gezever met die nasale zeurstem en die troebele hondeblik over regeltjes die de bureaucratie instandhouden, over een kleinere overheid met minder procedures, eigen verantwoordelijkheid, een sterk Europa, de voordelen van de hypotheekrente-aftrek, grip op migratie, dat ondernemers de motor van onze economie zijn en dat van hard werken nog nooit iemand is doodgegaan. Ingrid Cliché-Derkzen is ook van de traditie, dus tegen een vuurwerkverbod. In haar verzonnen versie van het moderne liberalisme moet iedereen zelf weten of hij een ander fysiek ongelukkig wil maken dan wel zelf een hand of een aantal vingers te moeten missen als het maar legáál gebeurt. Het gaat er om dat politie-agenten, ambulancepersoneel en hulpverleners beter beveiligd moeten worden tegen de levensgevaarlijke gevolgen van illegaal vuurwerk. Alsof het ook maar iets uitmaakt of je naar de spoedeisende hulp moet omdat iemand met een cobra heeft gegooid die van de vrachtwagen is gevallen. Het is van een stuitende domheid die door alle oogartsen unaniem naar het rijk der fabelen wordt verwezen. De enige die er nog altijd blind in gelooft is Ingrid Cliché-Derkzen.
Een ander stokpaardje van deze sneue theemuts is de hardwerkende Nederlander, de natte droom van elke VVD’er. Als dochter van een ondernemend echtpaar is ze ervaringsdeskundige, met een gloeiende hekel aan de slampampers, de lapzwansen en de lanterfanters die tot twaalf uur in hun nest liggen en de rest van de dag op een uitkering teren, en aan de godvergeten vakbonden die dat allemaal maar door de vingers zien. Tijdens het recente kamerdebat over de bezuinigingen op de sociale voorzieningen joeg ze iedereen de gordijnen in, niet alleen de oppositie maar ook haar eigen coalitiepartners CDA en D66. Ze trok daarbij weer die grote broek aan alsof de VVD nog steeds de grootste partij is terwijl ze zelf met krap tweeënhalfduizend voorkeurstemmen in de kamer is gekozen. Dat is ongeveer met zo veel als de complete bevolking van Spijkenisse. En dan toch iedereen de les lezen met de perverse boodschap dat bezuinigingen op de WW en de AOW prikkels zijn om meer van die ellendige nietsnutten gewoon weer aan het werk te krijgen. ‘Mensen moeten beter hun best doen’. Je zult maar na veertig jaar trouwe dienst je baan bij de bank verliezen omdat je werk wordt overgenomen door een AI-robot en dan van zo’n superieur lichtgewicht te horen krijgen dat je, tja, maar beter je best had moeten doen. Trouwens, dat zal Ingrid Cliché-Derkzen niet overkomen. Die graait na haar afzeikcorvee in de pitbullfractie eerst de maximale termijn gretig mee uit de comfortabele wachtgeldruif voor welgestelden en wordt vervolgens door het ons-kent-ons-netwerk bevorderd tot burgemeester van Spijkenisse waar overigens echt helemaal niemand op haar zit te wachten. Jan Struijs, de sympathieke en niet te onderschatten voorman van 50Plus, kon het iiritante gezeur niet meer aanhoren en vroeg - vergeefs – om meer inlevingsvermogen, of zoals hij het treffend omschreef ‘empatische intelligentie’. Laat dat ‘empathische’ maar weg.
Copyright Peter Bonder.