Ernie

21 juni 2026

De Volkskrant van 16 juni meldt ontslagen bij de VPRO: een op de zeven banen verdwijnt, de organisatie schrapt zo’n zestig van de bijna vierhonderd functies. Programma’s als Plakshot (satire) en Zomergasten (interviews) verdwijnen, kinderen zullen het zonder Hoofdzaken en De Cadeaufabriek moeten doen en luisteraars zoeken voortaan vergeefs naar de Vrije Geluiden op NPO Klassiek. De maatregelen moeten een besparing van negen miljoen euro opleveren en zijn het gevolg van de bezuinigingen op de publieke omroep door het kabinet-Schoof. De directie van de vrijzinnig-protestantse omroep noemt het een ‘zwarte dag in onze honderdjarige geschiedenis’ en die woorden krijgen een extra wrange klank door het overlijden van Wim. T. Schippers aan wie dezelfde krant verderop twee pagina’s wijdt. Daarin veel aandacht voor de experimentele flauwekul waarmee hij in het begin van zijn carrière de aandacht trok: een museumvloer ingesmeerd met pindakaas, zes honden die op een podium naar een televisietoestel zitten te kijken en een fles limonade die wordt leeggegoten in de Noordzee. Allemaal lekker belangrijk, het zal wel, maar wat mij betreft beter besteed aan de subsidieslurpende cultuurmaffia van het Holland Festival met hun inspirerende inteeltvernissages in de verdiepende theaterbordelen van onze hoogontwikkelde hoofdstad – en laat het daar vooral blijven. Nee, voor mij is Wim T. Schippers de man van Barend Servet, Fred Haché en Sjef van Oekel, van de spruitjes schillende sherry drinkende Juliana, van de blote Phil Bloom, van de woedende commentaren in De Telegraaf (‘walgelijke huiskamervervuiling’) en van de ingezonden brief: ‘Vieze Piemels Rukkers Omroep’. Ronflonflon met Jacques Plafond. Gé Braadslee. Zuurkool met vette jus. Maar mijn eeuwige roem gaat naar Wim T. Schippers vanwege het onvergetelijke liedje dat hij als Ernie van Sesamstraat samen met Bert (Paul Haenen) zong als we op weg waren naar de vakantie in de Vendée en het bij Deventer al klonk vanaf de achterbank: ‘Is het nog ver?’ Ernie, bedankt!