Esther, bedankt!
Dat ze opkomt voor de dieren in het algemeen en tegen de bio-industrie in het bijzonder: jammer voor de plofkip en de kiloknaller, maar ik eet er geen biefstuk minder om.
Dat ze op Prinsjesdag een rode jurk droeg met witte kruizen, waarbij elk kruis symbool stond voor de meer dan duizend dieren die per minuut in Nederland gedood worden en rood voor het bloed dat daarmee vergoten wordt: niet per se smaakvol, maar wel duidelijk en confronterend.
Dat ze directeur van Wakker Dier was totdat ze in 2006 kamerlid werd: dapper en terecht, maar je maakt er bij de krant van wakker Nederland geen vrienden mee.
Dat ze partij kiest voor Gaza en de Palestijnen in het conflict met Israël: het past naadloos in het partijconcept van solidariteit met groepen die zich niet kunnen verdedigen, maar ze doorbreekt daarmee wél de rode lijn van nette witte oude rechtse hufters met een mening.
Dat ze een dreigend conflictje met Martin Bosma vanwege het dragen van een blouse in de kleuren van de Palestijnse vlag oploste door zich dan maar te verkleden: netjes, maar onnodig en vooral veel te veel eer voor deze waarde(n)loze nep-voorzitter met zijn racistische opvattingen.
Maar ze verdient eeuwige roem en een standbeeld op ons Binnenhof vanwege haar genadeloze ontmaskering van Dilan Yesilgöz als een ijdele, liegende, valse, pruilende, stokende, berekenende, vervelende, minachtende, insinuerende, rancuneuze, arrogante, ijskoude shitbitch.
Copyright Peter Bonder.