Ethiek
Mauricio Pochettino is de Argentijnse bondscoach van een Amerikaans campingelftal met in de goal een barkeeper die denkt dat hij zijn handen niet mag gebruiken omdat ze hem hebben wijsgemaakt dat het voetbal heet. Dat hij hiermee niettemin de laatste zestien van het WK haalde mag een prestatie van formaat heten voor deze trainer die de lachwekkende ingreep van Donald Trump inzake de rode kaart van Folarin Balogun in de wedstrijd tegen Bosnië-Herzegovina een ‘zegen voor het voetbal’ noemde. Hij vond het een juiste beslissing van de FIFA en wel hierom: ‘Waarom zou Donald Trump niet mogen doen wat Jorge Videla ook deed? Iedereen die van deze sport houdt en gelooft in ethiek en integriteit moet dit besluit toejuichen’. Aha, daar komt de aap uit de mouw. Mauricio Pochettino is net zo’n maffiose clown als Donald Trump en Gianni Infantino die denken dat ze met één telefoontje een heel toernooi naar hun hand kunnen zetten terwijl ze in de voetnoot van de geschiedenis niet meer dan kleine krabbelaars zijn. Hij als Argentijn zou immers als geen ander moeten weten dat het alleen de echte groten van deze aarde gelukt is om dingen gedaan te krijgen als het om voetballen gaat. Voor het meest geslaagde voorbeeld daarvan moeten we terug naar 1978, het jaar waarin Argentinië het WK mag organiseren. Het land zucht onder de gewelddadige dictatuur van juntaleider Jorge Videla die met behulp van Amerika aan de macht is gekomen en genadeloos alle politieke tegenstanders uit de weg ruimt door ze in gevangenissen op te sluiten met condors in hun cel of ze geboeid en verdoofd uit vliegtuigen boven zee te droppen. Het voetbal is voor hem de ideale dekmantel om de wereld te laten zien dat er ook een ander Argentinië bestaat en het eigen volk afleiding te bezorgen in de vorm van sportief succes.
In de eindfase van het toernooi moet Argentinië met vier goals verschil winnen van het al uitgeschakelde Peru om het gehate buurland Brazilië uit de finale te houden. Tussen de twee beslissende wedstrijden zit anderhalf uur verschil in het voordeel van het thuisland dat dus precies weet wat het te doen staat. En daarvoor worden alle beschikbare registers losgetrokken. Voor de wedstrijd brengen Jorge Videla en Henry Kissinger, Amerika’s minister van buitenlandse zaken, een onheilspellend bezoek aan de kleedkamer van Peru. Daarvóór zijn in het diepste geheim al besprekingen tussen beide landen gevoerd over een deal van 35.000 ton graan, met een krediet van vijftig miljoen dollar als bonus voor ‘bewezen diensten’. Wat met dat laatste bedoeld wordt blijkt wel uit de uitslag: het wordt 6-0 voor Argentinië, met een dubieuze hoofdrol voor de in Rosario geboren Peruviaanse keeper Ramón Quiroga. Zijn doel heiligde de middelen: Jorge Videla had zijn gedroomde WK-finale tegen Nederland, dat niet alleen door de 3-1 nederlaag een rol speelde. Vele jaren later zou namelijk blijken dat de schoonvader van onze koning, Máxima’s papa Jorge Zorreguieta, als minister van landbouw in het moordenaarsregime een vitale rol in de totstandkoming van de graandeal had gespeeld. Het verklaart misschien waarom de KNHB, met de K van koninklijk, zo wezelachtig reageert op het een-tweetje tussen de twee spelbedervers van Team USA en Team FIFA. Onze voetbalbobo’s prevelen iets over een ‘opmerkelijke beslissing’ en ‘ingrijpend voor België’ maar laten een ‘inhoudelijk statement’ aan de betrokkenen over. Sjuul Paradijs, ex-hoofdredacteur van De Telegraaf, is er gauw klaar mee: ‘Deze reactie is net zo laf als het spel van Oranje tegen Marokko. KNVB-praatjes over fair play kunnen vanaf nu de vuilnisbak in’. Niet alleen van de KNVB, helaas.
Copyright Peter Bonder.