Kramp
De schade van die paar uur gemiste nachtrust vanwege Nederland-Marokko ben ik intussen bijna te boven, het gaat nu even meer om de vraag of Virgil van Dijk alweer een beetje normaal kan lopen. De aanvoerder van Oranje kon maandag in Monterrey geen penalty nemen omdat hij kramp in de kuit had. Wacht even, dit moeten we goed laten bezinken. Kramp? Waarvan? De man heeft in de vier wedstrijden die we op het WK meededen, voor zover daar tegen Marokko tenminste sprake van was, geen moment de indruk gewekt tot het uiterste te zijn gegaan, ondanks de vele balcontacten die ook nu weer varieerden van een paar meter terug tot nog verder terug, voor de afwisseling af en toe vervangen door een tikje van links tot rechts breed. Het ontbrak er nog maar aan dat hij zich speciaal hiervoor een eigen Jumbo Juich Jack van de Snollebollekes had laten aanmeten. Virgil van Dijk hoeft niet op vakantie, hij heeft zowel in deze competitie als tijdens dit toernooi zijn rust al ruimschoots gepakt om de verantwoordelijkheid van zijn functie als captain vooral buiten het veld waar te maken. Als Cody Gakpo de pastor is, hij gaat immers voor in de spirituele aanroepsessies waarmee het gelovige deel van de selectie voor de wedstrijd een goed resultaat hoopt af te dwingen, dan is Virgil van Dijk de heeroom van Oranje. Met zijn galmende kanselbariton en het zalvende haar tot aan de knot gedrenkt in het heilig oliesel preekt hij voor eigen parochie over zendingsdrang, opoffering en pelgrimage – waarna hij zichzelf bezondigt aan drie cruciale dekkingsfouten met de gelijkmaker van Marokko als het treurige dieptepunt. In dit nationale elftal heeft de ruit op het middenveld niet alleen de vorm van een rozenkrans maar ook het effect van een bidprentje met als logische consequentie de kruisiging van Ronald Koeman – die wat mij betreft overigens nooit een tweede kans had mogen krijgen toen hij die ene zinsnede uit het Wilhelmus (‘den Ko-ho-ho-ho-ho-ning van Hispanje heb ik altijd geëerd’) iets te letterlijk had genomen en na zijn vrekkige vaandelvlucht naar de verleidelijke zilverlingen in Barcelona toch weer als de verloren zoon in het beloofde land werd ingehaald. Over inhuldiging gesproken, zijn opvolger staat al klaar. Mona Keijzer zag de winnende tactiek al helemaal voor zich en als het aan haar ligt wordt Gidi Markuszower dus de nieuwe bondscoach van Oranje: ‘Het is zo langzamerhand echt wel nodig dat je op een bepaalde manier duidelijk maakt dat dit echt zo niet langer kan. Gewoon eens een keertje terugschieten’. Oh wacht, dit zei de Volendamse griezelvisvrouw in De Telegraaf na de rellen in Amsterdam, maar ik moet eerlijk zeggen: daar zit wel schot in. Als we dan maar niet in de kramp schieten.
Copyright Peter Bonder.