VARgentinië

21 juli 2026

Lionel Messi is een driesterrentraiteur die zijn catering laat bereiden door plofkipslagers met een bot mes tussen de tanden en liters bloed aan hun handen. Een dirigent-componist van het niveau Leonard Bernstein die leiding geeft aan een vals kraaiend piratenkoor van hysterische volksliedkrijsers. Een toonaangevende architect die zijn grandioze reputatie verwoest ziet worden door brute vandalen met een sloophamer uit een krottenwijk. Een geniale voetballer, waarschijnlijk de beste die we ooit gezien hebben, maar hij had op dit WK in de eerste wedstrijd tegen Algerije een rode kaart moeten hebben. In de achtste finale tegen Argentinië werd Egypte schandelijk genaaid, onder andere met de afkeuring van misschien wel de mooiste goal van het hele toernooi tot verdriet van elke reachtgeaarde liefhebber. Het gehuil van Zwitserland vanwege de tweede gele kaart van Breel Embolo daarentegen was gênant: zijn potsierlijke Schwalbe had qua beproeving van de zwaartekracht een ongekend hoog Mannschaft-gehalte (Lothar Matthäus, Jürgen Klinsmann, Rudi Völler) en deze VAR-ingreep in het voordeel van Argentinië was volkomen terecht. Maar waar de extra ogen van de scheidsrechter in de eerste vijf minuten van de halve finale tegen Engeland toen het team van Lionel Messi minimaal drie keer geel had moeten krijgen (vuistslag, schouderbeuk, rotschop)? En waarom had de FIFA voor deze wedstrijd uitgerekend gekozen voor Ismail Elfath, de Amerikaanse arbiter die in de MLS vier keer een duel floot van Inter Miami, de ploeg van de Argentijnse aanvoerder die al deze vier wedstrijden toevallig ook winnend afsloot? Had dat soms ook iets te maken met het feit dat de Argentijnen na de 2-1 vier minuten van de negen minuten blessuretijd ongeremd mochten blijven juichen zonder dat deze zuivere jubeltijd werd bijgeteld? Het paste allemaal in de tactiek van toneel, trammelant en theater waarmee deze pathetische bedriegers het voetbal demonteerden. Iemand maakte de vergelijking met rugby wat een belediging voor deze edele herensport is. Enzo Fernández, Leandro Paredes, Giuliano Simeone: nunca más por favor. Nooit meer die barbaren met een bal in een finale. Ze waren net zo lomp en lelijk als de witte sneakers van Gianni Infantino, de grootste fan van VARgentinië. Viva España!