Wederopbouw
Begin dit jaar was er een bijeenkomst van FIFA-vertegenwoordigers met de Vredesraad van Donald Trump, een soort Raad van Elf voor de Prins Carnaval in het Witte Huis. Dit internationale orgaan dat zich moet bezighouden met de wederopbouw van Gaza en de installatie van een stabilisatiemacht, bestaat uit door en door betrouwbare en bij uitstek neutrale partners als Kazachstan, Azerbeidzjan, de Verenigde Arabische Emiraten, Marokko, Bahrein, Qatar, Saoedi-Arabië, Oezbekistan en Koeweit. (Even voor uw beeldvorming: het totale vermogen van de Verenigde Arabische Emiraten bedraagt 3,12 biljoen dollar oftewel 2,9 biljoen euro.) Zij hebben toegezegd samen zes miljard euro op te brengen voor de benodigde hulp en wederopbouw waaraan Amerika zelf achtenhalf miljard euro zal toevoegen. ‘Elke dollar is een investering in stabiliteit en hoop op een harmonieuze regio’ orakelde Donald Trump die daarbij voor het gemak over het hoofd zag dat het naar schatting zestig miljard euro zal kosten om het Palestijnse gebied weer op te bouwen na twee jaar bombardementen met vooral Amerikaanse munitie van General Dynamics (omzet 52,55 miljard dollar, winst 4,21 miljard dollar). Cynische critici vrezen bovendien dat veel geld terecht zal komen in het fonds voor de bouw van een Trump Resort op Gaza Beach voor rijke Amerikaanse, Russische en Israëlische toeristen.
Tijdens de bijeenkomst presenteerde Gianni Infantino, de corrupte glimworm van de FIFA, een ambitieus plan om zeventig miljoen dollar in te zamelen voor herstel van de voetbalfaciliteiten in Gaza. Er zouden 50 speelvelden komen, vijf kunstgrasmatten, een professionele voetbalacademie en een gloednieuw stadion voor 20 duizend toeschouwers. Wat er van terecht gekomen is? Niets, helemaal niets, en dat zal zo blijven. En dus blijven de voetballers in Gaza, van wie velen het dankzij General Dynamics met één been moeten doen, op zichzelf aangewezen. De meesten van hen hebben zich aangemeld bij het amputatievoetbalteam Gaza Al-Irada wat ‘de Wil van Gaza’ betekent. Zo hebben we allemaal onze eigen problemen: bij ons lassen hockeyclubs als de jeugdindelingen bekend zijn gemaakt een communicatiepauze in om woedende ouders te ontlopen. Vrijwilligers van de jeugdcommissie durven zich niet meer in de supermarkt te vertonen uit angst dat ze dingen moeten uitleggen. Probeer tussen de quinoa, de halloumi en de chimichurri maar eens te verklaren waarom hun vervelende rotzoontje niet in de B1 komt en dat verwende kutjong van die verdomde kakburen wel. Of ze krijgen een boze missive op het geschepte briefpapier met het logo van pappies deftige advocatenkantoor. En anders klagen ze wel dat de sproeier op veld 3 het niet doet. Ze betalen toch contributie?
Copyright Peter Bonder.