Bondscoach
Johan Cruyff was geen racist of vrouwenhater. Toch zei hij in 2011 tegen Edgar Davids toen die kort daarvoor bij Ajax in de raad van commissarissen was gekozen: ‘Jij zit hier alleen maar omdat je zwart bent’. Marjan Olfers, hoogleraar sport en recht aan de universiteit van Amsterdam, idem dito: ‘Jij zit hier alleen maar omdat je vrouw bent’. Geen fijngevoelige opmerkingen, maar als hij zou willen dat we het hadden begrepen dan had hij het wel beter uitgelegd. Wat hij vooral bedoelde was dat de twee niet zijn keuze waren geweest en hij kon nu eenmaal slecht tegen zijn verlies. Intussen zijn we vijftien jaar verder en zitten we elkaar weer schaapachtig aan te staren terwijl er boven ons een schimmig spel wordt gespeeld waarbij het voetbal zelf op het tweede plan lijkt te zijn geraakt. Nederland heeft een voetbalbond waarvan de afdeling betaald voetbal wordt geleid door een vrouw, Marianne van Leeuwen, eerder voorzitter van de Amsterdamse amateurclub Zeeburgia en actief geweest op diverse bestuursposities in het bedrijfsleven, en een donkere ex-international, Nigel de Jong, 81 interlands en oud-speler van (onder andere) Ajax, HSV, Manchester City en AC Milan. Bij hen ligt de opdracht om een opvolger te vinden voor Ronald Koeman die na het mislukte WK de kans kreeg om de twijfelachtige eer aan zichzelf te houden. Ze laten zich daarbij adviseren door Clarence Seedorf, Nederlands meest succesvolle voetballer tijden die met drie clubs (Ajax, Real Madrid en AC Milan) vier keer de Champions League won maar op bestuurlijk-adviserend gebied nog nooit ook maar iets heeft gepresteerd. Hun favoriet is duidelijk Michael Reiziger die in 2018 met Jong Ajax de titel pakte in de Keuken Kampioen Divisie maar verder als trainer-coach nog geen potten heeft kunnen breken. Bij zoveel middelmaat is het niet meer dan logisch dat Louis van Gaal zijn kans schoon zag en zich met een natte vinger en veel poeha, bombarie en soesa heeft laten verleiden tot een open sollicitatie naar een vierde (!) termijn. Voor hem telt geen inclusiviteit laat staan diversiteit, slechts eigenwaan, eigenbelang en eigendunk. Voor ons resteren de zenuwslopende monologen, blaartrekkende bespiegelingen en tenenkrommende persconferenties. Daar zit niemand op te wachten en dus wordt het tijd dat de KNVB dat ei legt. En wanneer je dan als voetbalbond zonodig het politiek correcte voorbeeld wilt geven en inclusiviteit dan wel diversiteit bovenaan de selectiecriteria plaatst: zet dan maar een vrouw voor de groep. Sarina Wiegman zou een uitstekende bondscoach voor de Nederlandse mannen kunnen zijn, waarom niet? Omdat Pierre van Hooijdonk (‘Past niet in de cultuur van sommige spelers’) tegen is? Dat is alleen maar een extra argument om het dus juist wél te doen.
Copyright Peter Bonder.