Count Binface
De surrealistische geest van Monty Python is in de Engelse politiek nooit ver weg. Zo is de overeenkomst tussen Nigel Farrage en Boris Johnson dat het allebei clowns zijn. De blonde pipo, ex-burgemeester van Londen en ex-premier van Engeland, is ook ex-correspondent bij de Europese Unie. In die functie schreef hij van A tot Z verzonnen persberichten over geheel uit de duim gezogen Europese richtlijnen aangaande het formaat van condooms, de kromming van bananen en de hoogte van doodskisten terwijl hij bij tijd en wijle ook graag mocht uitweiden over zijn hobby om van oude wijndozen dubbeldeksbussen te maken en daarop blij kijkende passagiers te schilderen. Het werd al minder gezellig toen hij boerkadragende vrouwen ging vergelijken met ‘brievenbussen’ en ‘bankovervallers’. En de stemming zakte tot ver onder het nulpunt toen hij als premier alle coronaregels aan zijn laars lapte en lallend door Downing Street Ten paradeerde terwijl de geliefde Queen Elisabeth tijdens de uitvaart van haar echtgenoot Prins Philip met wie ze bijna driekwart eeuw getrouwd was geweest helemaal alleen op een bankje in een vrijwel lege kerk moest zitten. Je kunt het ook te gek maken, zelfs in Engeland. Vraag dat maar aan Nigel Farrage, de voorman van Reform UK, een extreem-rechtse beweging met een bloody hekel aan migranten, hoewel het woord ‘clown’ de lading hier niet geheel dekt. We hebben het in zijn geval meer over een structurele idioot met gevaarlijke trekjes, foute vrienden en radicale standpunten. En met valse beloften: nadat hij de Engelsen had opgehitst tot de Brexit die in 2016 gestalte kreeg kwam hij binnen een uur (!) na de ja-stemming terug op zijn toezegging dat hij na het verlaten van de Europese gemeenschap wekelijks 350 miljoen pond naar de Britse gezondheidszorg zou pompen en noemde hij dit ‘een fout’.
Dat hij wel met geld kan omgaan maar dan bij voorkeur uitsluitend in zijn eigen voordeel, bleek vorige maand toen hij vanwege een warrige administratie inzake iets te overdadige sponsorgiften in de problemen kwam en zijn zetel in het district Clacton-on-Sea moest opgeven. Omdat hij zijn kiezers de kans wilde geven om over zijn daden te oordelen schreef hij zich in voor de volgende verkiezingen maar daar trapten de andere partijen niet in. Die weigerden om mee te doen aan deze poespas, behalve de satirische kandidaat Count Binface die met veel plezier de uitdaging aan gaat, zo heeft hij zijn potentiële kiezers beloofd. Count Binface, oftewel Graaf Vuilnisbakgezicht, is het alter ego van komiek, presentator en schrijver Jon Harvey die zich onder deze naam kandidaat stelt bij politieke verkiezingen. Het programma van deze bijna zesduizend jaar oude intergalactische ruimtestrijder en leider van de Recyclons op planeet Sigma IX, is serieus gebaseerd op onzin-standpunten zoals het nationaliseren van modelspoorwegen, het verbieden van luidruchtige snacks in bioscopen, het bouwen van minimaal één betaalbare woning en het invoeren van dienstplicht voor voormalige premiers. Verder wil hij een referendum over de vraag of Pluto een planeet is, gaten in het wegennet vullen met het partijprogramma van Labour en een Lagerhuis-motie over de mogelijkheid dat zangeres Adele cultureel erfgoed kan worden. Mensen die luid toeterend langs het station van Clacton-on-Sea rijden moeten hun rijbewijs inleveren, Teletext moet terug op de tv, de handendroger van het restaurant The Great Himalayas in Southport zou ergens anders geplaatst moeten worden, de VAR moet afgeschaft worden en Wayne Rooney moet voor de BBC het Eurovisie Songfestival gaan presenteren. Volgende week donderdag zijn de verkiezingen. Alles beter dan Nigel Farrage. And now for something completely different:
Copyright Peter Bonder.