Memories
Wanneer je als BN’er in de treurige omstandigheid kwam te verkeren dat je was overleden dan waren er tot nu toe twee mogelijkheden. Ofwel je werd herdacht door Jeroen Krabbé die jou toevallig vlak voor je dood ging nog had gesproken terwijl hij tussendoor de zoveelste laatste hand legde aan zijn eindeloze zoektocht naar het leven en werken van zijn jeugdheld Marc Chagall. Ofwel je kreeg een In Memoriam van Frits Barend, het geweten van politiek correct Nederland en als zodanig de maatstaf voor de ethische kwestie bij wie je in geval van bezetting zou onderduiken. In beide gevallen kon je er als vers opgebaard lijk van uit gaan dat er een passende anekdote over je verteld dan wel desnoods verzonnen werd om de rouwende achterblijvers een mild stemmende glimlach te bezorgen. Sinds kort is er qua doodbidder een derde optie bijgekomen: ook Henk-Jan Smits is beschikbaar. De man die met een bril in het haar furore maakte als juryvoorzitter van Idols liet bij Goedenavond Nederland zijn licht schijnen op het overlijden van Jerney Kaagman, de ex-zangeres van Earth & Fire, bij de ouderen ons bekend van het legendarische blauwe pak waarmee ze in 1979 met één Weekend eeuwige roem vergaarde. Breeduit lachend van oor tot oor begon hij zijn bijdrage monter met de mededeling dat de betreurde overledene enorm gesteld was geweest op haar privacy - om vervolgens doodleuk (!) tot in het intiemste detail ongegeneerd te gaan citeren uit haar medisch dossier.
Ze leed namelijk aan Parkinson, zoals we misschien al wel wisten, maar in haar geval leidde dit niet tot het bekende trillen, nee, bij haar uitte de aandoening zich in een vorm van stijfheid zoals in de tijd van Idols al te zien was. Ze kon daardoor steeds moeilijker uit haar woorden komen, maar communicatie was nog wel mogelijk en als hij en zijn vrouw dan op bezoek waren geweest wat ze natuurlijk regelmatig deden, al jaren lang, dan kregen ze ’s avonds altijd een appje van de verzorging dat ze er zó van genoten had. Dáár deden ze het voor, ook al had ze de laatste keer haar ogen stijf dicht gehad en dikke tranen gehuild. Het gaat niet om ons hè, zei hij er voor alle duidelijkheid bij. Tja, en dan de uitvaart. Die was weliswaar besloten, maar dat belette hem niet om ook hierover uitgebreid uit de school te klappen dat ze er mooi bij lag, in een mand bij haar in de tuin, dat Jan Akkerman en Henk Westbroek er niet bij waren en dat hij het fijn vond dat iedereen zich aan het verzoek van de familie had gehouden om enige discretie in acht te nemen. Behalve hijzelf dan. Hij vertelde er nog net niet bij wie er aan haar sterfbed gezeten hadden, wat er gezegd was en door wie. Henk-Jan Smits is een ordinaire rioolroddelaar met een geweldige plank voor de kop waarachter een ijdel leeghoofd schuil gaat met een dikke zwamneus. Jerney Kaagman had een beter afscheid verdiend dan deze botte inbreuk op haar postume privacy en de respectloze achterklap van een goedkope grafpisser. Gelukkig levert ze zelf nog altijd veruit de mooiste Memories:
Copyright Peter Bonder.