Prins Lul
De allergrootste stommiteit die Pieter van Vollenhoven en Prinses Margriet in hun leven samen begaan hebben was dat ze hun tweede zoon in 1969 naar haar vader vernoemd hebben, Bernhard, uitgerekend de smerigste proleet in de geschiedenis van ons koningshuis op moreel, financieel en sociaal gebied. Met zo’n naam is het vragen om moeilijkheden en die zouden ze krijgen ook. Bernhard junior studeerde economie en richtte in die tijd (1992) met twee vrindjes het bedrijf Ritzen Koeriers op, genoemd naar de toenmalige onderwijsminister onder wiens bewind de OV-studentenkaart werd geïntroduceerd (bedacht door Pim Fortuyn). Met behulp hiervan konden ze goedkope bezorging aanbieden maar geheel in de geest van de oude Bernhard werd er gefraudeerd bij het leven, in dit geval met sociale premies voor de medewerkers waardoor er – niet voor het eerst en ook niet voor het laatst tijdens de Oranje-dynastie – na een ernstige reprimande van het openbaar ministerie geschikt moest worden met justitie. Onze prins had de smaak van duistere zaakjes te pakken en stortte zich op de vastgoedmarkt, het lucratieve walhalla voor gewetenloze winstpakkers, parasieterende patjepeeërs en geslepen sjacheraars. Als een ware Monopoly-speler verzamelde ‘B’ zoals hij door zijn knipmessende hofhouding van dubieuze adviseurs, louche advocaten en criminele hielenlikkers werd genoemd, een portefeuille met ruim honderd huizen van bedenkelijke kwaliteit. In 2017 publiceerde Het Parool een zwarte lijst van particuliere huisjesmelkers die stelselmatig alle regels van veiligheid aan hun laars lapten. In dit kwalijke gezelschap nam ‘de kleinzoon van’ een dermate prominente plaats in dat hij voortaan niet alleen als de rechtmatige eigenaar van een schimmige bijnaam te boek stond - Pandjesprins - maar ook van – jawel – een forse schikkingstransactie met de gemeente Amsterdam.
Dit kon helaas niet voorkomen dat het onvermijdelijke toch gebeurde en het noodlot onverbiddelijk toesloeg: op 11 mei 2021 viel de 22-jarige student Seb Waterreus kansloos te pletter uit een venster op de derde etage van zijn bovenwoning aan de Admiraal de Ruijterweg in Amsterdam-West. Zijn dood veroorzaakte de nodige ophef nadat bleek dat de huurbaas zijn zorgplicht schromelijk verzaakt had en geen simpele veiligheidsvoorzieningen had laten plaatsen bij het bewuste raam waar uitsluitend enkel glas in zat. Even voor uw beeldvorming: de totale waarde van zijn vastgoedportefeuille oversteeg ruimschoots de honderd miljoen euro. Met een investering van nog geen vier tientjes had de fatale val voorkomen kunnen worden. Dat zat er kennelijk niet in, wel een gratis goedkope verklaring: ‘Dit ongeval heeft ons enorm aangegrepen. Om verdere twijfel uit te sluiten zullen onderzoekers van de gemeente aanvullend onafhankelijk onderzoek doen’. Dat onderzoek kwam er en het resultaat was even afhankelijk als toedekkend: het ging hier om een tragisch ongeluk als gevolg van een onschuldige stoeipartij met huisgenoten, er was geen sprake van schuld of een strafbaar feit, nee: het werd gezien als een ongelukkige samenloop van omstandigheden. Intussen heeft ‘B’ al zijn huizen verkocht maar nog steeds geen excuus gemaakt aan de nabestaanden. Wat dat betreft lijkt hij niet alleen op zijn grootvader die geen verschil zag tussen Schuld, Schade en Scheisse, maar ook op zijn vader. Van Vollenhoven senior was op 30 december 1983 buiten zijn schuld betrokken bij een verkeersongeval in Oostenrijk waarbij een 20-jarige Duitse student om het leven kwam. Hij liet een bos bloemen bezorgen bij de begrafenis maar nam geen contact op met de familie van het slachtoffer en bood pas bijna dertig jaar later diens moeder hiervoor zijn excuses aan. De hufterigheid bij Oranje gaat van lul op lul, van vader op zoon.
Copyright Peter Bonder.