Voetbal
De eerste voorzitter van de FIFA (Fédération Internationale de Football Association) was de Franse journalist Robert Guérin die de wereldvoetbalbond van 1904 tot 1906 leidde. Zijn opvolger was de Engelsman Daniel Burley Woolfall, een professionele bestuurder die de voetbalsport introduceerde op de Olympische Spelen van 1908 in Londen dat de organisatie had overgenomen van Rome na de uitbarsting van de Vesuvius in 1906. De eerste en tot nu enige Nederlandse voorzitter van de FIFA was Carl Hirschmann, mede-oprichter van het NOC en een makelaar in effecten met een eigen kantoor dat na de beurskrach in 1929 failliet ging. Niettemin wordt aan hem het bedenken van het bekende sportcitaat ‘Never change a winning team’ toegeschreven. Na hem kwam de Franse advocaat Jules Rimet die in 1930 aan de basis van het eerste WK stond en naar wie in 1946 de wereldbeker werd vernoemd (Coupe Jules Rimet). De vierde FIFA-voorzitter was de Belgische sporter en journalist Rodolphe William Seeldrayers die ook aan atletiek, ciricket, hockey, golf, tennis en wedstrijdzwemmen deed. Nummer vijf was Arthur Drewry, een Engelse zakenman in de visverwerkende industrie. Zijn landgenoot Sir Stanley Rous leidde de FIFA van 1961 tot 1974 en deze ex-scheidsrechter verwierf eeuwige roem tijdens het WK van 1966 in Engeland toen hij tijdens de wedstrijd van Engeland tegen Argentinië het veld opkwam om samen met de Londense politie de Argentijnse aanvoerder Antonio Rattin met zachte hand naar de catacomben te begeleiden toen die weigerde om na een conflict met de Duitse scheidsrechter Rudolf Kreitlein het veld te verlaten. Naar aanleiding van dit incident ontwikkelde de Engelse arbiter Ken Aston het systeem van gele en rode kaarten nadat hij bij een stoplicht had stilgestaan en dit aan zijn vrouw Hilda vertelde waarop zij even later terug kwam met twee papiertjes die ze zo geknipt had dat ze in zijn borstzak pasten. Overigens: het toernooi van 1966 werd gewonnen door Engeland na een doelpunt in de finale waarover ze het in Duitsland nu nog hebben, Das Wembley Tor.
Onder leiding van de Braziliaan João Havelange werd de FIFA steeds commerciëler waarbij hij ook zichzelf en zijn schoonzoon niet vergat. Beiden werden in 2011 levenslang gestraft vanwege het aannemen van miljoenen dollars aan smeergeld van een Amerikaans marketingbureau. Zijn opvolger Sepp Blatter was geen haar beter: zijn verkiezing in 1998 was het gevolg van corruptie, fraude en zwendel en na zijn eerste termijn werd hij in 2015 door de tuchtraad van zijn eigen ethische commissie voor acht jaar geschorst. Tja, en toen kwam Gianno Infantino die nu ook onder vuur ligt. Ik ben zonder meer bereid om alles te geloven waarvan de man beschuldigd wordt, maar wat me tegenstaat is het selectieve geheugen van de heldhaftige FIFA-medewerkers die hem onder vuur nemen. Elf jaar lang hebben ze op zijn vleugels mogen meeliften langs het duistere pad van schimmige deals, dubieuze transacties en financieel eigenbelang en nu ineens komen ze hun zwetende geweten sussen met gemakkelijke aanklachten. Neem nou zo’n voetballer als Luis Figo: de Portugees heeft zich zijn hele carrière opzichtig bezondigd aan epileptisch spelbederf als matennaaier annex Schwalbe-koning, en nu ineens als fors betaalde FIFA-ambassadeur speelt hij de Judas van J’accuse. En, oh ja, foei, schande: hij zou ook een maîtresse hebben laten betalen. Ja èn? We hebben hier bijna twaalf jaar jaar een rooms-katholieke minister-president gehad die ‘de Stier van Kralingen’ werd genoemd en voor wie geen vrouw veilig was. En later gedurende veertien jaar een opvolger van VVD-huize die alles aan elkaar loog en zich vervolgens niets meer kon herinneren. Natuurlijk is Gianni Infantino een geweldige lul, maar we hebben hem elf jaar lang zijn goddelijke gang laten gaan. En na hem komt er ongetwijfeld weer net zo’n corrupte klootzak. Had ik al gezegd dat we met z’n allen behoorlijk hypocriet zijn? Hebben we eigenlijk al een nieuwe bondscoach? Laten we het dáár eens over hebben.
Copyright Peter Bonder.