Onderbelicht
Op 20 augustus was het een jaar geleden dat de zeventienjarige Lisa uit Abcoude bij Duivendrecht werd vermoord toen ze terug kwam fietsen van een avondje stappen in Amsterdam. Het gruwelijke misdrijf, gepleegd door een Nigeriaanse asielzoeker die later ook twee andere zedenmisdrijven zou bekennen, werd onder andere met een minuut applaus herdacht in de Johan Cruyff Arena waar in 2022 ook een formele herdenking plaats vond ter ere van de F-Side-hooligan Carlo Picornie die vijfentwintig jaar eerder in een weiland bij Beverwijk tijdens een uit de hand gelopen werkoverleg met Feyenoord-aanhangers als een kansloos zeehondje was doodgeknuppeld. De harde kern van Ajax speelde behendig in op het heersende sentiment door behalve een spandoek met de tekst 'Rip Lisa' ook een fors aantal Nederlandse en NSB-vlaggen te laten zien om daarmee op subtiele wijze aan te tonen dat haar moordenaar dus niet over de Nederlandse identiteit beschikt – net zoals het overgrote gedeelte van hun favoriete Godenzonen uit buitenlanders bestaat, maar dit uiteraard geheel terzijde. De tv-kijkers thuis kregen hier overigens niets van mee: ESPN, de zender die de Eredivisie live uitzendt, bracht de vlaggen niet in beeld en ook in de samenvatting bleven ze buiten het oog van de camera’s. Maar ze waren er dus wél:
Het paste allemaal naadloos in de duizelingwekkende discussie die hierna op gang kwam en alle kanten op schoot. De collectieve woede, die uiteraard even oprecht als terecht was, leidde tot tal van plannen die met on-Nederlandse voortvarendheid ter hand genomen worden. Er werden miljoenen vrijgemaakt voor nieuwe maatregelen. Peppersprays werden gelegaliseerd, al stelde justitieminister David van Weel vraagtekens bij de vrouwelijke vaardigheid om deze te hanteren. Er kwamen gps-trackers voor slachtoffers, gekoppeld aan enkelbanden van daders. Het meldpunt voor aangifte van huiselijk geweld ging zeven dagen per week open, met drie officiers van justitie in plaats van één. En de verlichting van fietspaden werd aangepakt, althans: er werd een poging daartoe gedaan. Waar ik het kort hiervoor over on-Nederlandse actie had zien we hier helaas ook weer die typisch Nederlandse bureaucratie aan het werk. Zo meldde een woordvoerder van de gemeente Amsterdam ‘dat storingen soms langer duren dan ons lief is’ wat nou niet bepaald getuigt van veel gevoel voor de noodzakelijke urgentie. Verder hoorde ik op Radio 1 in een gesprek met Sven Kockelmann hoeveel instanties er nodig zijn om één kapotte lantaarnpaal te repareren. Ik heb het niet bijgehouden, maar het zijn er meer dan het begrip van een normaal denkend mens kan verklaren, laat staan verwerken. Het is niet te accepteren dat zo’n acuut maatschappelijk veiligheidsprobleem letterlijk en figuurlijk onderbelicht blijft. En overigens is het zonneklaar dat de grootste lichten zeker niet in de Johan Cruyff Arena huizen.
Copyright Peter Bonder.