Palingtruc
Kent u ‘m nog, de ouderwetse haringtruc? Trap er niet in, zeiden ze dan. De legendarische passeerbeweging, oorspronkelijk afkomstig uit het hockey, maar ook in het voetbal veelvuldig en met succes toegepast. Je drijft de bal op richting de tegenstander, speelt ‘m langs de ene kant en gaat er zelf aan de andere kant voorbij. In de politiek kennen we sinds kort de palingtruc, niet geheel toevallig geïntroduceerd door de gladste politica die dit land rijk is, Mona Keijzer, de vinnige sidderaal uit Volendam, het roemruchte vissersdorp aan de boorden van het IJsselmeer. Het voornaamste kenmerk van haar palingtruc is voorspelbaarheid boven betrouwbaarheid, met andere woorden: je ziet van mijlenver aankomen wat ze gaat zeggen terwijl je dan al weet dat ze alles aan elkaar gaat liegen. Zo ging het ook bij de presentatie van haar nieuwe beweging Project 2029: hoe vaker ze ook maar beweerde dat zij niet belangrijk was (‘Het gaat niet om mij’) des te zekerder wist je dat ze het tegendeel bedoelde. Het gaat hierbij namelijk uitsluitend enkel en alleen om Mona Keijzer en om haar natte droom om ‘ooit’ de eerste vrouwelijke premier van Nederland te worden. Er zijn mensen die daar net zoals zij heilig in geloven zoals er halverwege de vorige eeuw ook trouwe volgelingen waren van sektegekkie Lou de Palingboer die beweerde onsterfelijk te zijn maar zich in 1968 na een jarenlange overconsumptie van sigaren, jenever en buitenechtelijke geneugten letterlijk en figuurlijk bij het onvermijdelijke moest neerleggen.
Voordat het bij haar zover komt heeft het Volendamse palingvrouwtje haar politieke testament opgemaakt met het oog op haar eigen nabije toekomst: ‘Nederland snákt naar verandering. Dat weet iedereen’. Hoezo verandering? Het is de bekende riedel van de rechtse kerk, meer van hetzelfde. Minder bureaucratie, weg met de regeldruk, grenzen dicht, werken moet lonen, lasten moeten omlaag en elke dag gratis paling. Dat laatste verzin ik er zelf bij, maar dit niet: Mona Keijzer wil dat we ‘omzien naar elkaar’. Omzien naar elkaar. Dat zegt dus dezelfde mevrouw die in 2023 tot aan de Raad van State protesteerde tegen de komst van een woonzorgcomplex voor dementerende bejaarden in de nabijheid van haar kapitale villa in Edam vanwege (jawel) de uitstoot van stikstof en (hallo) de verstoring van het leefgebied van de huismus. Omzien naar elkaar. Dat zegt dus dezelfde mevrouw die dit voorjaar tijdens de mede door haar veroorzaakte rellen in Loosdrecht meeliep met een begrafenisstoet waarin een doodskist met het opschrift ‘democratie’ werd meegedragen en daarbij de volgende woorden sprak: ‘De grens is bereikt, ik hoop dat Loosdrecht volhoudt en een voorbeeld voor Nederland zal zijn’. Omzien naar elkaar. Dat zegt dus dezelfde mevrouw die in mei 2024 aan de talkshowtafel van Sophie Hilbrand de uitspraak deed dat ‘antisemitisme onderdeel is van de islamitische cultuur’ waarvoor ze een veroordeling van het openbaar ministerie aan de broek kreeg (‘groepsbelediging' en 'onnodig grievend'). De palingtruc van Mona Keijzer: trap er niet in. Het is een schijnbeweging.
Copyright Peter Bonder.