Senioren
Dus u dacht dat de senioren van Nederland zich comfortabel wentelen in de aangename weelde van een zorgeloos Zwitserleven-gevoel? Vergeet het maar, dat rooskleurige droombeeld bestaat alleen in het beloofde land van melk, honing en Jan Slagter. Neem alleen al het verontrustende nieuwsbericht dat Hugo de Jonge per 1 oktober voorzitter wordt in de Raad van Advies bij de Sociale Verzekeringsbank, de organisatie die onder andere mijn pensioentje regelt. Je moet er toch niet aan denken dat deze maatschappelijke sloopkogel met zijn coronadossier nu ook de AOW komt molesteren. En wie vergoedt ons de plaatsvervangende schaamte bij het zien en horen van het geriatrische noodgeval Johan Derksen met zijn vrouwvijandige, extreemrechtse en middeleeuwse vuilnis? En om de sfeer van vrolijkheid nog eens te verhogen komt de overheid met wéér een nieuwe campagne die ons grijze genootschap van de We Zijn Er Bijna-generatie gaat aansporen om zich voor te bereiden op een ‘toekomst met gebreken’. De boodschap is dat we ons als zestigplussers beter moeten voorbereiden op het ouder worden en dat we de gesprekken over de mogelijke mankementen die daarmee gepaard kunnen gaan niet langer mogen uitstellen. Geen misverstand: op het ministerie van volksgezondheid zijn ze weliswaar blij dat we steeds ouder worden, zolang het ze maar geen geld kost, want uit alles blijkt dat we er wat hen betreft in financiële dan wel materiële zin ook weer geen misbruik van moeten maken of zelfs maar valse hoop van mogen verwachten. Met andere woorden: voor niets gaat de zon op.
We krijgen dus géén welkome korting op de peperdure uitvaartverzekering, géén aantrekkelijke aanbiedingen op het gebied van steunkousen, sta-op-stoelen, compressiesokken, wandelstokken en incontinentiemateriaal, ook geen leuke spaaractie voor rollators met een geinige slogan (‘Betaal nu, rol later’). Niets van dat al. In plaats daarvan krijgen we onder het goedkope motto ‘Praat vandaag over morgen’ een gratis advies van de brainstormende ambtenaren: ‘Stel ouder worden niet uit’. Hé, dacht ik toen ik die voor het eerst las, die heb ik eerder gehoord. Word nou eindelijk eens volwassen, hoe vaak me dat niet gezegd is. En nu, nu ik tweeënzeventig ben, zou het dan toch gaan gebeuren. Stel ouder worden niet uit. En dus krijgen we gesprekskaarten, ik herhaal: gesprekskaarten waarmee ik met mijn ‘omgeving’ moet gaan praten over nut en noodzaak van een sociaal netwerk voor mijn oude dag. Daarnaast gaat de overheid samenwerken met ouderenbonden voor de organisatie van bijeenkomsten in diverse gemeenten van (hou u vast) seniorenverenigingen. Seniorenvereniging: alleen het wóórd al. Het doet me nog het meest denken aan die beroemde uitspraak van de Amerikaanse komiek Groucho Marx (1890-1977): ‘Ik weiger te horen bij een club die mij als lid wil hebben’. Mijn uitnodiging voor de eerste sessie gaat straks linea recta met de fax retour. In een volgende column leg ik uit wat een fax is.
Copyright Peter Bonder.