Brandmauer
Hermann Göring, een vertrouweling van Adolf Hilter voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog, was in 1932 de laatste extreemrechtse voorzitter van de Duitse Rijksdag, vergelijkbaar met onze Tweede Kamer. Hij werd tijdens het proces van Neurenberg veroordeeld tot de doodstraf door ophanging, maar pleegde op 16 oktober 1946 zelfmoord in zijn cel met cyaankali. Intussen zijn we 94 jaar verder en is er opnieuw een politicus van een nazipartij gekozen in een hoge functie van een Duits parlement. Na de verkiezingswinst van 7 september in de deelstaat Sachsen-Anhalt was de AfD veruit de grootste geworden waardoor Tobias Rausch de dubieuze primeur te beurt viel om zich de recht(s)matige opvolger van Hermann Göring te mogen noemen. We hebben het hier overigens over een door en door corrupte onderknuppel die in zijn vorige functie maar liefst vijf familieleden en nog eens vier vrienden van zijn voetbalclub op de loonlijst zette. Hij was daarin bepaald niet de enige van de AfD die zich aan deze vorm van nepotisme schuldig maakte waardoor de xenofobisch angehauchte slogan ‘Unser Geld für unsere Leute’ onbedoeld een geheel eigen lading kreeg. Zijn benoeming viel bovendien niet in goede aarde bij de firma BMW die tot nu toe de voorzittersauto mocht leveren, maar deze deal opzegde waardoor de bruinhemden nu hun heil zoeken bij hun Amerikaanse bondgenoot Elon Musk voor een Tesla, bij voorkeur een nog leverbaar model Swastika uit de serie 40-45.
Nu komt corruptie ook bij andere partijen voor, zeker in Duitsland waar de smeuïge verhalen over omvangrijke omkoopschandalen complete bibliotheken vullen. Ook zullen veel Duitsers bij het gevalletje-BMW de schouders ophalen in de wetenschap dat Onkel Adolf niet alleen de Autobahn heeft bedacht maar ook hun huismerk Volkswagen groot heeft gemaakt – met speciale dank aan de Joodse ontwerper Joseph Ganz. Nee, veel verontrustender is de medewerking van de CDU aan de verkiezing van Tobias Rausch die dankzij minimaal vier overlopers van de christen-democraten in de geheime stemming is gekozen. En daarmee is de eerste bres geslagen in de zorgvuldig opgebouwde Brandmauer, een soort cordon sanitaire van de meeste Duitse partijen om onder geen enkele voorwaarde met de AfD samen te werken. Het was al eerder gebeurd in de plaatsen Heidenau (Nedersaksen) en Henningsdorf (Brandenburg) waar de CDU zich voor het karretje van de AfD liet spannen om respectievelijk Stolpersteine te verbieden en een burgerwacht in te stellen. De verwarring, de schrik en de woede zitten er goed in bij onze oosterburen waar hun kanselier Friedrich Merz, een wereldvreemde, arrogante en chagrijnige multimiljonair die fortuin maakte in het lucratieve consultancycircuit, zijn landgenoten uitscheldt voor luie klaplopers die harder moeten werken. Zijn verdiende loon is nu dat de CDU volledig wordt weggevaagd en bij de laatste verkiezingen in Mecklenburg-Vorpommern niet eens de kiesdrempel haalde. Overigens: zijn dienstauto is een Mercedes, niet geheel toevallig ook het favoriete merk van Hermann Göring. De geschiedenis herhaalt zich.
Copyright Peter Bonder.