Executies
Een paar dagen geleden moest ik bloed prikken voor controle bij de specialist. De wachttijd was nog geen vijf minuten en de medewerkster maakte er ook geen lang werk van, ze had de goede ader vrijwel meteen te pakken. Zo kan het dus ook, was mijn eerste gedachte toen het dramatische nieuws over die gruwelijk mislukte executie in Amerika bekend werd. U kent het verhaal: de 50-jarige Christa Pike overleefde vorige week woensdag twee injecties met een doorgaans dodelijk middel en vecht sindsdien in een ziekenhuis voor haar leven. In 1995 had ze samen met een vriend de 19-jarige Colleen Slemmer gemarteld en gedood waarbij ze met een scherp voorwerp een sanatisch symbool in de buik van hun prooi hadden gekerfd. De vriend kreeg levenslang omdat hij destijds minderjarig was, Christa Pike werd tot de doodstraf veroordeeld. Na ruim dertig jaar zou het vonnis eindelijk worden voltrokken maar toen ging het dus hopeloos mis. ’s Avonds om kwart voor acht kreeg ze de eerste spuit met het verdovingsmiddel pentobarbital, een half uur later leek ze te slapen. Om acht uur volgde een tweede dosis maar tegen negenen werd de sessie afgeblazen waarna de journalisten die het drama hadden bijgewoond zichtbaar aangedaan – sommige media gebruikten zelfs het woord ‘lijkbleek’ – naar buiten kwamen om voor de draaiende camera’s live hun verslag te doen. The show must go on, nietwaar?
Nu worden er in het beschaafde Amerika van McDonald’s, Hollywood en Dolly Parton jaarlijks zo tussen de twintig en veertig mensen ter dood gebracht, even afgezien van de ruim veertigduizend slachtoffers die door het toegestane gebruik van overal vrij verkrijgbare vuurwapens het leven laten, gemiddeld zo’n honderdtwintig per dag. Je zou dus denken dat ze daar enige ervaring met deze praktijk hebben, maar het stompzinnige gepruts met Christa Pike bewijst nog maar weer eens dat we hier met goedwillende amateurs te maken hebben. Zeker in vergelijking met het land dat door Donald Trump steevast als het barbaarse rijk uit het stenen tijdperk wordt aangeduid, Iran. De ayatollah’s zijn ware professionals in de seriematige uitvoering van procesmatige besluitvorming met een jaarlijkse productie (2025) van minimaal 2.200 handelingen oftewel gemiddeld zestig eenheden per dag. Bovendien is het daar ondenkbaar dat een tot het hiernamaals bevorderde dermate onmenselijk wordt behandeld dat hij of zij meer dan dertig jaar moet wachten voordat de beulen hem of haar de genade van hun barmhartigheid verlenen en uit het criminele lijden verlossen, integendeel: de moderne executie-economie draait er 24/7 volgens de klaar-terwijl-u-wacht-formule, zonder juridische haarkloverij, ambtelijke rompslomp en democratische prietpraat van hoor en wederhoor. Om aan de finale afloop geen enkele twijfel over te laten wordt er uitsluitend gekozen voor bewezen effectieve methodes als ophanging, steniging, onthoofding en het vuurpeloton. Alles is gebaseerd op toepassing van de zuiverende sharia met haar religieuze plichtenleer volgens het absolute gezag van de islamitische rechtsgeleerdheid in de meest humane vorm. De volgende fase in de voortgaande civilisatie-ontwikkeling van Iran is deelname aan de voorronde van het Eurovisie Songfestival.
Copyright Peter Bonder.