Next level

8 oktober 2026

Paulien Cornelisse, jurylid van De Slimste Mens, schreef sinds augustus 2018 om de dag een column van 150 woorden op de voorpagina van De Volkskrant. Op 21 september verscheen haar laatste. Haar overlijden heeft veel losgemaakt. Niet alleen mooie woorden die oprecht vanuit het hart kwamen, maar helaas ook weer de voorspelbare cliché’s, sjablonen en platitudes in de rouwstoet van de vele meelifters met het deugdiploma van de Frits Barend Academie. Zo zagen we een aantal artiesten die hun optredens afzegden omdat ze het ‘onder deze omstandigheden niet konden opbrengen’ waarmee ze haar nagedachtenis in feite beledigden omdat zij juist het voorbeeld was van plichtsbesef, opgewektheid en doorzettingsvermogen, van oneindig volhouden tegen de klippen op, van niet opgeven tenzij het echt niet meer kon waardoor ze haar laatste 300 woorden helaas moest laten lopen, tot verdriet van haarzelf en haar trouwe lezers. Oh, wat had ze Rob Jetten om de oren geslagen met de tranentrekkende brugklasstrofe in zijn gletsjersmeltende rouwbeklag: ‘De strijd tegen kanker mocht ze niet winnen’. De premier had dit puberale sentiment zelf bedacht, bezwoeren zijn dompteurs die hem door deze AI-hoepel lieten springen om het allemaal nog erger te maken. Ze zou hem ‘keihard voor de bek slaan’ zoals de jeune premier zich eerder in een door de regenboogpolitie van Demagogen66 zorgvuldig geregisseerd terugroepmoment had laten ontvallen.

Paulien Cornelisse was allergisch voor opzichtig vertoon van pronk, praal en prestige. Ze zou zich dan ook kostelijk geamuseerd hebben met het hilarische lulverhaal en het bizarre filmpje op tubantia.nl over het House of Excellence op de Military. Neem alleen al de tekst boven het artikel: ‘Over de top en een vleugje Parijs, dit is dé tent waar je zaterdag wilde zijn’. Een aantal ondernemers was op het lumineuze idee gekomen om bij wijze van schaamteloze horizonvervuiling een spuuglelijke replica van de Eifeltoren in een Boekeloos maisveld te plempen en daaromheen een culinaire nep-orgie van oesters, kreeft en champagne te vieren in de oh-la-la-sfeer van de Moulin Rouge en dat noemden ze next level in hospitality, business & entertainment. Daar was geen woord Frans bij. En ook geen Twents. Maar dat was voor de netwerkers geen probleem, integendeel: ‘Dat er dan af en toe een paard voorbij komt is mooi meegenomen’. De organisatie zou zich hierdoor ernstig in de bek gescheten moeten voelen, maar daar weten ze allang dat je een gegeven paard niet in de mond mag kijken en hinniken ze met de mond vol iets van ‘geslaagd evenement’. En de krant prikt vrolijk een vorkje mee, er is genoeg, het kan niet op en laat de armoe verrekken. Dat dus, maar dan in 150 woorden. Zij kon dat. En wij mochten dat lezen. Wat een genot was dat.