Sharia Airways
Arif Mobashir was 36 jaar en hoofdaanklager van de Afghaanse justitie toen hij op 23 augustus 2021 net op tijd kon vluchten naar Nederland toen de Taliban in zijn geboorteland de macht overnamen. Wie de geweldige serie ‘Kabul’ gezien heeft weet hoe chaotisch, riskant en mensonterend de toestand op het vliegveld was. Hoewel zij ons land met gevaar voor eigen leven hadden gediend werden hij en honderden wanhopige lotgenoten serieus in de steek gelaten door de twee ministers die ons ambassadepersoneel niet de informatie gaven die ze op dat moment dringend nodig hadden: Sigrid Kaag van buitenlandse zaken had andere prioriteiten en greep veel te laat in, Ank Bijleveld van defensie zat op het moment suprême gezellig aan de popcorn in de bioscoop. Ook de Tweede Kamer werkte niet van harte mee, met als absolute dieptepunt het vlerkerige optreden van stropdasterrorist Joost Eerdmans die zich afvroeg of we iedereen uit dat achterlijke apenland gingen helpen die voor ons ‘een eitje had gebakken’ – aldus de man die de vrijheid in Nederland misbruikte door eerst bij zes verschillende partijen te gaan shoppen om vervolgens te eindigen met de loeiende haatsirenes Annabel Nanninga en Ingrid Coenradie bij JA21. Je zou ze twee dagen op een vliegveld in Kabul gunnen, geheel verzorgd en all inclusive.
Vraag het maar aan Arif Mobashir, die de hel van 2021 overleefde dankzij ‘iemand’ die hem herkende en veilig naar binnen loodsde. Met zijn vrouw en vier kinderen woonde hij eerst in een kazerne bij Ede en in het AZC van Paterswolde voordat ze met een permissie van vijf jaar een huis kregen in Didam. Daar gaan de kinderen naar school, niet alleen om onderwijs te volgen, maar ook om ingeburgerd te raken. Zelf zit hij halve dagen in de bibliotheek om de taal te leren en een studie te volgen, zijn vrouw maakt zich verdienstelijk met vrijwilligerswerk. Het enige dat nog ontbrak was een permanente verblijfsvergunning en die leek een kwestie van tijd totdat Nederland tijdens de wedstrijd ineens de spelregels veranderde. De pestkoppen van de PVV hadden nog een troef in de mouw na hun verzaakcorvee in het wegkijkkabinet van Dick Schoof met boze fee Marjolein Faber en haar nieuwe asielwet: geen status meer voor een onbepaalde periode, tijdelijk wordt hooguit drie jaar. En zo zitten de Afghaanse jurist en zijn gezin, vijf jaar na hun bevrijding, opnieuw gevangen, nu in een net van wurgende onzekerheid, electorale stratego en gelegaliseerde vreemdelingenhaat. Onze heldhaftige beleidsbepalers deinzen er zelfs niet voor terug om de Taliban als een volwaardige gesprekspartner te beschouwen: eind juni zaten Nederlandse ambtenaren aan tafel met een diplomatieke afvaardiging van het regime om, aldus CDA(!)-asielminister Bart van den Brink ‘de terugkeer van Afghanen die hier niet mogen blijven naar Afghanistan beter te regelen’.‘de terugkeer van Afghanen die hier niet mogen blijven naar Afghanistan beter te regelen’. Met andere woorden: ze krijgen een one-way-ticket-to-hell in de execution-class van Sharia Airways, maar hé, we regelen alles voor ze en ze hoeven de vlucht niet te betalen. Het heet ‘meer grip op migratie’, het is schaamteloos racisme en het mag wat kosten. Laten we niet langer net doen of dit nog een beschaafd land is.
Copyright Peter Bonder.