Turbulentie

Het ultieme hoogtepunt in het onstuimige bestaan van Camiel Eurlings (Valkenburg, 1973) was zijn publieke duo-orgasme met Maxime Verhagen (Maastricht, 1956) tijdens het legendarische CDA-congres in 2010. Dit folkloristische spektakel ging over de eventuele gedoogsteun van de PVV aan het kabinet Rutte-I. Even historisch als hysterisch zijn de beelden waarop de jonge Limburger zijn oudere streekgenoot tot fysieke extase brengt middels een emotioneel betoog en een euforisch saluut met de woorden: ‘Jij zult onze idealen nooit verloochenen!’ In de slow motion is te zien hoe het tafeltje waarachter de toegesproken CDA-coryfee onsmakelijk zat te kwijlen enkele centimeters oprees, maar de samenwerking met Geert Wilders ging gewoon door en Maxime Verhagen verliet niet lang daarna de politiek – tot algehele opluchting van iedereen die hem had meegemaakt als het vleesgeworden symbool voor de spreekwoordelijke onbetrouwbaarheid van confessionele politici. PvdA-onderhandelaar Jacques Tichelaar noemde hem in 2007 ‘een rat, maar wel een sympathieke rat’. Hans Gruijters, mede-oprichter van D66, had hem zeer waarschijnlijk in gedachten toen hij zijn beroemde uitspraak deed dat je je vingers moest natellen als je een CDA’er de hand had geschud. Veelzeggend zijn in dit verband ook de zogeheten ‘scheten in een netje’ waarmee de socialistische voorman Jaap Burger in zijn tijd als adviseur van Joop den Uyl mondelinge afspraken met gezaghebbende katholieken omschreef.

Camiel Eurlings was 33 toen hij in 2007 minister werd van verkeer en waterstaat om het fileprobleem op te lossen. In plaats daarvan loog hij tegen de Tweede Kamer over het rampzalig verlopen aanbestedingsproces voor de Fyra hogesnelheidstreinen waarna hij moeiteloos van traject wisselde richting het IOC hoewel hij fysiek niet actief was behalve in het afrossen van bevriende vrouwen – wat hem er overigens niet van weerhield om onlangs weer een nieuwe uitdaging aan te gaan, deze keer met een trouwjurkendame in een Valkenburgs kasteel. In 2013 was hij gedurende één jaar president-directeur van de KLM waarin hij met al zijn bourgondische flair allesbehalve een hoogvlieger bleek. Toen hij er na twaalf maanden uitvloog bleef hij frequent flyer als business consultant in de executive class naar mondaine oorden als Malta, Abu Dhabi en Bonaire. Op 15 september jongstleden viel hij tijdens een vlucht met zijn oude maatschappij naar Curaçao in slaap. Dat was op zich het probleem niet, maar wel dat hij zijn powerbank (een draagbare batterij om je telefoon, laptop of tablet op te laden) in brand liet vliegen waarop het toestel met 322 passagiers halverwege terug moest naar Schiphol. Een gevolg daarvan is dat de KLM nu aangifte wil doen tegen de eigenaar van de ontplofte accu, in dit geval dus hun voormalige president-directeur, omdat die ‘de veiligheid van het toestel, de vlucht, de passagiers en de bemanning in gevaar heeft gebracht’. Ik zie een leuk schikkinkje aankomen, met een bescheiden taakstrafje, maar hoe het ook afloopt: het zal zeer waarschijnlijk niet de laatste keer zijn dat deze vlaaipoepende klaploper turbulentie veroorzaakt. Veel meer kan hij ook niet.


Copyright Peter Bonder.